Notas de prensa

A Sala O Abrigo reúne un conxunto de obras xurdidas como 'ecos' doutras obras

Con Novoa e Rocamora, investigadoras da Universitat Politécnica de Valencia, como comisarias, esta exposición ten como punto de partida, explican, “obras de acción que cada artista realizou de maneira individual e cuxo rexistro se traballa desde diferentes formatos e medios, como a fotografía, o vídeo e a instalación”, dando lugar a novas pezas, nun “xogo de ecos”.

Inaugurada na tarde deste xoves, esta exposición insírese nas actividades do III Congreso Internacional de Creatividade, un evento promovido polo Campus Crea co apoio da Deputación de Pontevedra, que na tarde deste venres celebra a súa clausura na sede da Vicerreitoría do campus. Dentro desta programación, a egresada da Facultade de Belas Artes Cora Novoa e a investigadora da Politécnica de Valencia Elena Rocamora deron forma a un proxecto expositivo que explora como se interrelacionan entre si un conxunto de pezas que “parten do performativo, dialogando tanto co espazo como coas outras obras”, sinala Novoa.

“Traballamos con imaxes estáticas, vídeos, diagramas, imaxes feitas obxecto...”, engade a artista e comisaria dun proxecto que parte da documentación de accións en vídeo ou fotografías. Nese senso, o punto de partida da mostra son obras individuais, mais estas “materialízanse de diferentes maneiras e repénsanse a través de diferentes formatos”, engade Rocamora, dando lugar a unha serie de “pezas eco” que dialogan tanto coas obras das dúas comisarias como coas dos artistas convidados.

Obras transformadas tamén polo público

Partindo dese cuestionamento de que acontece "cando se modifica algunha das condicións que parecían dadas”, en Contar cos dedos poden atoparse propostas como unha peza que tiña como punto de partida o rexistro en vídeo dunha performance de Novoa, que as dúas artistas volven gravar na propia Sala O Abrigo para proxectala na propia parede sobre a que se gravou, combinándoa á súa vez con obras que parten dunha peza individual na que Rocamora “traballaba sobre a inclinación do corpo”.

Do mesmo xeito, a peza de Rocamora que dá nome a exposición, unha acción “buscando os límites das mans coas mans”, foi gravada conxuntamente polas comisarias para dar lugar a unha nova obra conxunta. Por outra banda, os rexistros dunha performance de Novoa, que deran lugar a unha instalación, convértense neste proxecto nunha mesa, mentres que outras imaxes do mesmo proxecto plásmanse sobre uns coxíns sobre unha alfombra, articulando “un pequeno eco” coa Sala O Abrigo como “espazo de reunión”, xa que esta fora previamente a cafetaría da facultade.

Ao mesmo tempo, as responsables deste proxecto buscaron que estas obras tamén se vexan determinadas pola resposta do público. “Conceptualmente, traballamos coa sombra, co borroso”, apunta Rocamora, que explica que isto levounas a emprazar os proxectores de tal xeito que a sombra da persoa visitante “formase parte” dunha das instalacións en vídeo, debendo previamente atravesar a cortina empregada como pano da outra proxección para acceder á mostra. A isto súmanse propostas como “unha partitura de acción”, que convida ao público a deixar os seus zapatos na entrada da sala, dando lugar “a unha peza efémera que se irá transformando segundo a xente visite a exposición”, sinala Novoa.