jueves, 19 de marzo de 2026
Non en van, existen tamén moitos exemplos de política que fallaron porque non se tivo en conta que a ciencia dicía que había que facer o exactamente o contrario do que se estaba a facer, subliñou a responsable da conferencia de clausura académica do curso 2024/2025 nesta facultade.
Doutora en Ciencia Política e da Administración pola Universidad Complutense de Madrid, Del Pino atópase desde 2022 á fronte do órgano de ciencia máis importante de España e un dos máis importantes de Europa, sinalou o decano de Dirección e Xestión Pública, Enrique Varela, na apertura deste relatorio. Inserida na programación conmemorativa do 25 aniversario da implantación destes estudos na UVigo, esta actividade permitiu tamén traer de volta á facultade unha investigadora que, lembrou Varela, foi profesora do Máster en Dirección Pública e Liderado Institucional deste centro durante 13 anos. Así mesmo, Del Pino foi tamén subdirectora de Análise Institucional na Autoridad Independiente de Responsabilidad Fiscal (AIReF), directora do Gabinete da ministra de Sanidad, Consumo y Bienestar Social entre 2018 e 2020 e directora do Observatorio de Calidad de los Servicios da Agencia de Evaluación de Políticas y Calidad de los Servicios (AEVAL).
O crecemento do ecosistema que conecta ciencia e política
O obxectivo desta conferencia, sinalou Varela, foi afondar en por que utilizar a ciencia na toma de decisións políticas, co fin de conseguir unha mellor sociedade. A este respecto, Del Pino puxo de relevo que a evidencia científica permite unha xestión profesional dos temas públicos e que as decisións das e dos políticos se baseen en datos e non soamente en percepcións ou ideoloxía. Neste punto, a presidenta do CSIC defendeu que a maioría dos políticos cos que me relacionei querían datos, querían información, aínda que logo os recursos económicos dispoñibles non lles permitisen implantar todo o que os científicos estabamos recomendando. Del Pino recoñeceu nese senso que non existe a política pública perfecta e que na toma de decisións políticas é preciso ter en conta moitos factores, mais tamén que en calquera ámbito é probable que as medidas propostas xa tivesen sido implantadas e analizadas noutras partes do mundo.
A presidenta do CSIC detívose así mesmo en como está crecendo en España o ecosistema" que conecta ciencia e política, lembrando iniciativas como a posta en marcha dunha oficina de ciencia no parlamento, a creación dunha oficina de asesoramento científico en Moncloa ou a incorporación dun asesor científico en cada ministerio. Neste punto, a conferenciante detívose no traballo que se leva a cabo desde o CSIC para contribuír tamén a ese asesoramento e no que se insiren iniciativas como a colección Science for Policy, centrada en temas científicos que teñen unha compoñente social e que son abordados dun xeito divulgativo, coa idea de pór esa evidencia científica ao alcance tanto das e dos responsables públicos, como da propia cidadanía.
Publicada en 1603, a traxedia do príncipe de Dinamarca pisa agora o escenario do Centro Dramático Galego cunha versión que sitúa no presente os seus conflitos e as tensións da coñecida trama: Hamlet enfróntase á morte do pai, ao precipitado matrimonio da súa nai co seu tío e á aparición dun fantasma que lle esixe vinganza, nunha historia marcada pola traizón, o remorso e a procura de certezas nun mundo moralmente corrompido. Nesta nova montaxe constrúese ao longo de 130 minutos unha peza viva, accesible e tamén divertida, sen renunciar á profundidade do texto orixinal. A intención é ofrecer un espectáculo no que o público galego poida verse reflectido dalgún xeito, recoñecendo cuestións, contradicións e dilemas que tamén forman parte da nosa época.
A Real Academia Galega de Ciencias elixiu á oceanógrafa Aida Fernández Ríos (Vigo, 1947 - Moaña, 2015) como 'Científica Galega do Ano'. Foi unha investigadora de referencia internacional no estudo dos océanos, labor que exerceu desde o Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, pertencente ao CSIC. O investigador do Instituto José Luís Garrido, quen, ademais de traballar durante tres décadas con Aida Fernández Ríos mantivo con ela unha relación moi estreita, destaca o que el chama 'o efecto Aida': 'Tiña un carisma extraordinario e un encanto persoal tremendo'.
