
Alonso, que comezou a traballar no aspecto máis humano e social da música da man do antropólogo Marcial Gondar, concluíu a súa tese baixo a dirección da tamén antropóloga Nieves Herrero. Nas súas pescudas confirmou que a evolución política do provincialismo e do rexionalismo, como antecedentes do nacionalismo no século XIX, levou a unha busca de elementos que conformasen a identidade galega e á formación dun canon da música galega que se basea nunha escolla, na recuperación da música tradicional, folclórica. É nese momento cando a muiñeira é considerada como un símbolo de Galicia.
O seu antecedente directo era un baile chamado gaita galega, que non se interpretaba necesariamente co instrumento do mesmo nome, e que desde o século XVII circulaba pola Península Ibérica. Alonso lembra que no século XVII son coñecidas e interpretadas pezas populares coma as jácaras, as chaconas ou os canarios e é a partir desa época cando os bailes cortesáns incorporan bailes populares coma eses, no caso de Galicia as pezas chamadas gaitas, que aparecen nos libros de composicións para guitarra, a cal era o instrumento máis popular e que se tocaba mesmo nas barberías.
A popularidade da composición denominada galega fai que se incorpore tamén ás pezas teatrais, de xeito que "cando saía o personaxe galego soaba a gaita, interpretada con guitarra e o público sabía que estaba a ver un personaxe de orixe galega, frecuentemente un personaxe cómico, que cando sae á escena crea confusión. No ámbito relixioso a gaita galega entra nos vilancicos, un xénero que non era só para o Nadal, tamén para as festas, aínda que neste caso o carácter cambia: o personaxe galego pasa a ser honesto e honrado, por exemplo un pastor humilde, traballador e esforzado.
A referencia máis antiga á muiñeira aparece nun texto de 1745 de frei Martín Sarmiento, quen por certo compara os movementos deste baile cos que fan as galiñas e os galos, especialmente os saltos que fan os galos; a primeira destas composicións que puido atopar con notación musical Julio Alonso está datada no Nadal de 1786 e asínaa o mestre de capela da Catedral compostelá Melchor López.
Desta maneira, López actúa de mediador para incorporala á música culta. A partir da publicación da Historia de Galicia de José Verea e Aguiar en 1838 xorde o discurso que consolida a muiñeira como paradigma e referente identitario para Galicia, apunta Alonso. Mesmo Manuel Martínez Murguía na súa Historia de Galicia publicará as primeiras transcricións con notación musical de música popular galega, que lle enviou o tamén escritor estradense Marcial Valladares Núñez, quen contaba cunha ampla formación musical.
A Filmoteca de Galicia pon o foco da súa carteleira para novembro na estrea do ciclo dedicado ao guionista Rafael Azcona no centenario do seu nacemento, unha escolma do cinema do xaponés Keisuke Kinoshita e a visita de James Benning para presentar as súas dúas últimas películas. Coa proxección de El pisito, de Marco Ferreri, comeza esta mesma tarde a Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude a conmemoración do centenario de Rafael Azcona, que ata o mes de xaneiro ofrecerá unha escolma representativa da súa dilatada carreira xunto a grandes directores do cinema español. Este mes poderá verse El jardín de las delicias, de Carlos Saura; El anacoreta, de Juan Estelrich, e El año de las luces, de Trueba.
O avance do último informe climatolóxico elaborado por MeteoGalicia indica que a Comunidade rexistrou un mes de outubro cálido e moi seco. Foi un período anómalo, xa que as altas presións foron moito máis frecuentes do que cabería agardar nesta época. De feito, só chegaron tres frontes desde o Atlántico que, ademais, tiveron pouca actividade. Neste contexto, as temperaturas estiveron por riba dos valores climatolóxicos e as precipitacións acumuladas foron moi inferiores ao que cabería agardar. Máis polo miúdo, a media das temperaturas foi superior ao habitual neste mes, sobre todo no caso das máximas, debido ao predominio de situacións anticiclónicas que achegaban aire cálido desde o sur.