lunes, 9 de noviembre de 2026
Os Oitentas é o título que os comisarios da Exposición, o
psiquiatra pontevedrés Santiago Lamas e o catedrático de Literatura de Santiago, Luís Cochón, elixiron para esta ocasión, para esta mostra antolóxica que case roza o concepto de homenaxe ó pintor ourensá Virxilio, e cuxa coordinación é de Daniel Fdez. Rey. O acto de inauguración celebrouse o 26 de xuño ás 19,30 da tarde no Claustro do I.E.S. Rosalía de Castro de Santiago, e a el asistiron entre outras persoalidades, e ademais do propio pintor: Luís Bará, director xeral de Creación e Difusión Cultural da Consellería de Cultura e Deportes da Xunta de Galicia; Néstor Rego, concelleiro de Cultura de Santiago de
Compostela; Ubaldo Rueda, director do Instituto; os Comisarios da
Exposición Lamas e Cochón- e Xosé Manuel Beiras, catedrático de
Estructura Económica, coñecedores estes da obra de Virxilio, como
participantes na organización desta Exposición na que latexa en cadaactuación a amizade, o afecto, o recoñecemento á obra, ó artista e ó home: VIRXILIO.
Esta Exposición conta coa colaboración da Dirección Xeral de
Difusión e Creación Cultural, da Consellería de Cultura e Deportes, a Secretaría Xeral de Comunicación a través do Club Internacional de Prensa, e co propio IES Rosalía de Castro, en cuxo Claustro ten lugar a mesma.
Coñecer a Virxilio
Virxilio Eduardo Fernández Cañedo, VIRXILIO, así coñecemos mellor a este pintor ourensá que suma xa oitenta primaveras, porque coa primavera naceu: o 21 de marzo do 1925.
Tentar falar do seu currículo, sería algo así coma querer coller a bola do mundo cunha man, e non só polo extenso da súa obra, senón pola inmensidade da súa persoa, da súa creatividade, do seu dominio das distintas técnicas e, cómo non
, da súa rica experiencia en distintos xéneros pictóricos. Porque VIRXILIO sabe o que é debuxar, pintar, e o que é afondar no mundo da cartelística, e mesmo aló polos 60- na ilustración para publicidade.
De neno foi á escola de Artes e Oficios de Ourense con Luís Xesta, e máis logo, á casa deste, cando o botaron da escola por ser, simplemente por ser Republicano. Comezou a facer exposicións no 1954, Tres anos despois foi a París cunha pequena bolsa de estudos concedida pola Deputación ourensá, e ingresou na Escola Superior de Belas Artes. Ata o 1962, andou viaxando a París pasando alá longas estadías. Xa no 1974, marchou a Belín, e no 1983 a Colonia.
VIRXILIO ten manifestado nalgunha entrevista que non teño porqué
xustificarme por estar cambiando de técnicas. Penso que en realidade, sempre se está pintando o mesmo cadro, e buscas os mellores camiños para conquerilo. Cos anos, caes na conta de que perdes unhas facultades, que son importantísimas para un artista, pero adequires certa mestría que che da o exercizo continuado ó longo do tempo. Se non podes acadar outras cousas, alomenos desfrutas dun traballo que che volvía tolo cando eras máis mozo.
A VIRXILIO non lle trema a voz cando afirma que Agora a pintura, a arte e non por culpa dos artistas xoves, que non son cómplices, senón víctimas- é espectáculo, como moitas persoas e cousas da vida. A arte enlátase. Realízase o que mandan os galeristas, os críticos que escriben o que pagan eses galeristas e faise o que dicta a moda.
O seu mestre foi Faílde. As cousas de Laxeiro influírono moito, pero a súa concepción do debuxo é a de Faílde, anque admirase a Prego. Defínese a sí mesmo coma un pintor artesanal, porque o que lle gosta é a artesanía, o traballo en si. O demais.. é o que un vai adquirindo en coñecementos. Visitou moito o monte. Pasouse nel de 8 da mañá a 8 da tarde seguido, debuxando a natureza, e de aí viñéronlle as cataratas profesionais. Deses tempos son uns debuxos que el ten en grande estima e ós que lle puxo un prezo moi alto. Para el, o debuxo pode ser dende a armazón dunha pintura, a ter valor por si mesmo.
VIRXILIO, alá no seu recuncho nos Chaos de Amoeiro en Ourense, segue enchendo cadernos e cadernos. Alí vive as alboradas, e despide as tardes, e vive as noites. Alí, acubíllanse realidades e soños, ensoños e debuxos, cadros e ledicias. E sobre todo, a grandeza deste artista ourensá, deste pintor que toda a súa vida, pintou todo aquilo que o atraía. O pintor para o que todo o que antes era secundario, agora é primario, como ben dixo Gunther Grass.
Esta Exposición, OS OITENTAS, leva moita obra nunca exposta de VIRXILIO ó Claustro do Instituto Rosalía de Castro de Santiago, na rúa San Clemente. Está aberta dende o 26 de xuño ó 26 de xullo.
É aconsellable non perdela. De seguro que tod@s, descubriremos en cada cadro algo de nós mesm@s.
A Filmoteca de Galicia pon o foco da súa carteleira para novembro na estrea do ciclo dedicado ao guionista Rafael Azcona no centenario do seu nacemento, unha escolma do cinema do xaponés Keisuke Kinoshita e a visita de James Benning para presentar as súas dúas últimas películas. Coa proxección de El pisito, de Marco Ferreri, comeza esta mesma tarde a Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude a conmemoración do centenario de Rafael Azcona, que ata o mes de xaneiro ofrecerá unha escolma representativa da súa dilatada carreira xunto a grandes directores do cinema español. Este mes poderá verse El jardín de las delicias, de Carlos Saura; El anacoreta, de Juan Estelrich, e El año de las luces, de Trueba.
O avance do último informe climatolóxico elaborado por MeteoGalicia indica que a Comunidade rexistrou un mes de outubro cálido e moi seco. Foi un período anómalo, xa que as altas presións foron moito máis frecuentes do que cabería agardar nesta época. De feito, só chegaron tres frontes desde o Atlántico que, ademais, tiveron pouca actividade. Neste contexto, as temperaturas estiveron por riba dos valores climatolóxicos e as precipitacións acumuladas foron moi inferiores ao que cabería agardar. Máis polo miúdo, a media das temperaturas foi superior ao habitual neste mes, sobre todo no caso das máximas, debido ao predominio de situacións anticiclónicas que achegaban aire cálido desde o sur.
