miércoles, 18 de marzo de 2026
De feito, é necesario camiñar sobre esta instalación para poder contemplar ás pezas que completan este proxecto expositivo, definidas tamén polo uso de materiais atopados.
“Interesábame moito a idea dunha instalación habitada polo espectador”, recoñece Pérez-Jofre, que construÃu con “unha especie de colaxe que ocupa case todo o espazo e sobre o que se pode camiñar”. De feito, foi o propio traballo na construción dunha obra tomando como punto de partida unha serie de táboas e fragmentos de madeiras “de diferentes grosores, que van encaixando, aÃnda que non perfectamente”, o que levouno á idea dunha tarima flotante, que contrapón a “sensación de comodidade ou de benestar” que se asociarÃa a un fogar co “precario” dos materiais empregados. Deste xeito, a peza que o profesor do Departamento de Pintura presenta este xoves ás 19.00 horas no local de Kentada rematou por converterse “nunha obra á que téste que subir”, o que leva a unha “percepción completamente diferente”, marcada “polas resonancias” que se van xerando ao pisar ás diferentes táboas.
De feito, é preciso atravesala para contemplar as obras que completan a exposición que ao longo deste mes poderá visitarse no local dunha asociación impulsada, entre outros, por investigadores e antigo alumnado da facultade. Tarima flotante permite nese senso achegarse aos procesos de traballo deste artista e docente, “que sempre parten da experiencia directa co material”, como destaca o investigador Julio Catalán no texto de presentación desta mostra. Nela, Pérez-Jofre presenta tamén unha serie de pezas que parten tamén de obxectos atopados, aos que “sen intervilos”, outorga un “valor experiencial, estético e relacional”, sinala Catalán. Ese é o caso das pezas de serie Fósiles, nas que emprega residuos urbanos marcados pola presenza dunha “pegada”, como se remitisen a “procesos fosilizados”, sinala o artista e docente. Xunto a estas, poden verse tamén diferentes pezas da serie Pintura encontrada, que ten como punto de partida unha serie de papeis atopados na rúa aos que as pegadas do paso da xente ou do tempo outorgaron un “valor plástico”.
A mostra reúne as creacións de seis alumnas de Belas Artes
Ademais de Tarima flotante, nestas semanas poderá visitarse tamén en Pontevedra a exposición Ecos dispares, que reúne na galerÃa Tangram un total de 40 obras de seis alumnas de Belas Artes. Coa estudante Mónica Pérez como comisaria, a mostra inaugurada na noite deste mércores presenta un conxunto de obras que, explica, “non teñen un fÃo conector”, máis aló de que foron realizadas por artistas que se forman na mesma facultade. “Cremos que iso tamén o fai interesante, xa que, aÃnda que compartamos a mesma ensinanza, cada unha crea a súa obra desde o seu punto de vista totalmente persoal”, sinala a comisaria dunha exposición que poderá visitarse ata o 12 de marzo.
Ecos dispares reúne as creacións de Elena Pérez, Carmen Otero, Rebeca Aurora E.L., Martinna Migliarini, SofÃa Neira e a propia Mónica Pérez, e nela fanse presentes unha diversidade de temáticas, desde “a memoria, o arquivo, a sociedade ou o folclore”, ata o cotián ou mesmo a estética ciberpunk. “Esta exposición pretende reflectir a diversidade que se atopa na Facultade de Belas Artes”, engade Pérez Gregorio respecto dunha exposición que xurdiu da iniciativa deste grupo de alumnas, “co obxectivo de proxectar o noso traballo cara novas posibilidades".
Publicada en 1603, a traxedia do prÃncipe de Dinamarca pisa agora o escenario do Centro Dramático Galego cunha versión que sitúa no presente os seus conflitos e as tensións da coñecida trama: Hamlet enfróntase á morte do pai, ao precipitado matrimonio da súa nai co seu tÃo e á aparición dun fantasma que lle esixe vinganza, nunha historia marcada pola traizón, o remorso e a procura de certezas nun mundo moralmente corrompido. Nesta nova montaxe constrúese ao longo de 130 minutos unha peza viva, accesible e tamén divertida, sen renunciar á profundidade do texto orixinal. A intención é ofrecer un espectáculo no que o público galego poida verse reflectido dalgún xeito, recoñecendo cuestións, contradicións e dilemas que tamén forman parte da nosa época.
A Real Academia Galega de Ciencias elixiu á oceanógrafa Aida Fernández RÃos (Vigo, 1947 - Moaña, 2015) como 'CientÃfica Galega do Ano'. Foi unha investigadora de referencia internacional no estudo dos océanos, labor que exerceu desde o Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, pertencente ao CSIC. O investigador do Instituto José LuÃs Garrido, quen, ademais de traballar durante tres décadas con Aida Fernández RÃos mantivo con ela unha relación moi estreita, destaca o que el chama 'o efecto Aida': 'Tiña un carisma extraordinario e un encanto persoal tremendo'.
