Notas de prensa

2020 foi lixeiramente seco e moi cálido en Galicia, coa segunda temperatura media máis alta desde 1961

O ano pasado caracterizouse por ser un ano lixeiramente seco e dos máis cálidos das últimas décadas. Esta é a principal conclusión do balance realizado por MeteoGalicia, que no avance do seu informe anual subliña sobre todo a anomalía rexistrada no que respecta ás temperaturas, con mínimas extremadamente cálidas, e máximas e medias moi cálidas.

Así, tomando como referencia os valores medios das estacións máis representativas durante o período 1981-2010, entre os meses de xaneiro e decembro a temperatura media no conxunto da comunidade situouse en 14,58 ºC, é dicir, case un grao por riba do valor climático previsto.

A temperatura máxima media foi tamén moi cálida, cunha anomalía positiva de 0,9 ºC, mentres que o rexistro máis extremo foi o das mínimas, extremadamente cálidas ao quedar 1,1 ºC por riba do agardado.

Estes datos permiten situar o ano 2020 nun lugar destacado dentro da serie histórica de referencia, xa que rexistrou a segunda temperatura media máis alta das últimas cinco décadas, só por detrás da de 1997 aínda que cun valor moi similar.

Se se analiza o comportamento climatolóxico do exercicio mes a mes, o informe subliña as anomalías positivas rexistradas nas temperaturas durante febreiro, xullo e, sobre todo, maio, o único mes de todo o ano caracterizado como extremadamente cálido.

A explicación a este comportamento atípico de maio débese a un predomino das condicións anticiclónicas, tanto en superficie como en altura, e polo tanto, moita estabilidade, sobre todo na segunda quincena do mes. Así, o período resultou extremadamente cálido na comunidade considerando tanto os valores que se acadaron respecto da temperatura media, como das máximas e das mínimas.

No caso de xullo, os valores máis altos de temperatura concentráronse sobre todo ao sur de Galicia, onde houbo moitas xornadas con avisos por temperaturas extremas; e en canto a febreiro, cunha anomalía térmica moi similar á de 1990, a razón de que fora extremadamente cálido respecto da temperatura media foi o predominio de situacións anticiclónicas que bloquearon a influencia das borrascas do norte. Ademais, tanto ao comezo como ao final do mes, Galicia viuse afectada pola entrada de aire cálido procedente do sur da Península Ibérica e do norte de Ãfrica.

Un 5% menos de precipitacións do agardado

Polo que respecta á chuvia, o ano pasado foi en xeral seco. A precipitación media acumulada no conxunto de Galicia para a serie rexional situouse nos 1237 L/m2, un dato que permite caracterizar 2020 como lixeiramente seco.

A desviación respecto ao valor medio rexistrado no período 1981-2010 foi un 5% inferior ao normal, atopándose o precedente máis seco no ano 2017, polo que 2020 non destaca especialmente polo seu déficit hídrico nin ocupa un lugar destacado neste sentido dentro da serie histórica de referencia.

A análise mensual deste período, en todo caso, revela comportamentos bastante distintos ao longo do ano. Deste xeito, as anomalías máis salientables en canto ás precipitacións concentráronse no verán e na recta final de 2020.

Concretamente, agosto foi un mes moi chuvioso debido ás numerosas frontes activas e borrascas procedentes do Atlántico que chegaron a Galicia a partir do día 10. Así mesmo, o ano rematou cun decembro tamén moi húmido no que predominaron as baixas presións e se sucederon unha serie de borrascas importantes que deixaron ao seu paso cantidades moi elevadas de precipitacións, ata o punto de que en moitas rexións da comunidade mesmo se dobraron os valores de chuvia normais para esta época do ano.

No extremo contrario, xullo foi un mes extremadamente seco en comparación co período de referencia, maio caracterizouse por ser un período moi seco e febreiro e novembro, foron meses secos atendendo á anomalía das precipitacións rexistradas.

Meteogalicia, 2021-01-21

Actualidad

Foto del resto de noticias (terceira-idade.jpg) A posta en marcha do Rexistro galego de persoas centenarias, Regace, sitúa Galicia nunha posición de referencia para o estudo da lonxevidade, posibilitando coñecer mellor as claves deste fenómeno e afrontar os retos que presenta. Preto de 1.800 persoas de cen ou máis anos viven na comunidade galega, o que supón ao redor do 12 % de toda a poboación centenaria de España, un dato que fala da realidade demográfica de Galicia e reflicte unha oportunidade única para aprender, investigar e avanzar. Deste xeito, Galicia presenta un dos mellores resultados no que a esperanza de vida se refire: 81,19 anos para os homes e 86,83 para as mulleres, superando en ambos os casos a media estatal.
Foto de la tercera plana (cgac-2021.jpg) A mostra a 'Illa ignorada' estará aberta ata o 12 de febreiro de 2027 e toma o seu título do primeiro poemario da escritora Gloria Fortes. Nela cabe destacar os traballos tanto dos artistas galegos Alberto Ardid, Vicente Blanco, Andrea Costas, Caxigueiro, Fina Mantiñán, Juan Carlos Meana, Ariadna Silva, Seoane e María Elena Montero, como os de Abel Azcona, Amparo Garrido, Regina Giménez, Antoni Muntadas, Sonia Navarro, Ãñigo Royo, Regina Silveira. Ademais desta nova mostra, o centro tamén inaugurou a ampliación, no dobre espazo do Centro Galego de Arte Contemporánea, da exposición Misha Bies Golas, que abriu ao público o pasado 22 de maio cunha escolma de máis de dúas décadas da creación heteroxénea do lalinense Miguel Calvo Ulloa, un dos fundadores do colectivo Nova Escultura Galega.

Notas

'A Galicia inédita' reúne obras de profesionais do fotoxornalismo que desenvolven o seu quefacer en medios de comunicación de Galicia, complementadas con lendas de corte literario ou informativo, elaboradas por membros da APG e outros xornalistas que tamén traballan na nosa comunidade autónoma. As imaxes captan todo tipo de acontecementos, lugares e personaxes, dende a vertente máis costumbrista ata sucesos de actualidade.
Persoal investigador do Centro Interdisciplinar de Química e Bioloxía (CICA) da Universidade da Coruña (UDC) desenvolveu unha nova estratexia para o transporte de material xenético ao interior das células mediante vesículas formadas por lipopéptidos catiónicos autoensamblables. O traballo representa un avance no desenvolvemento de sistemas non virais para terapia xénica, un dos campos con maior potencial para o tratamento de enfermidades de base xenética e para a medicina rexenerativa.
PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
HOMENAXES EGERIA
PUBLICACIONES