Notas de prensa

Obispos de toda Galicia asisten ao funeral de Monseñor Peteiro, franciscano e arcebispo emérito de Tánger

Quen fora auténtico fillo de san Francisco e Prícipe da san Igrexa, quen fora maestro carismático de teólogos, alumno egrexio de Salamanca, Friburgo, Lyon e Santiago; quen fora pastor cercano e rompedor de novas liñas de inserción con pobres do campo e da periferia urbana – primeiras experiencias cos seus seminaristas franciscanos por terras de Arzúa e fundación do Centro Xan XXIII para formación de xente pobre no barrio compostelano de Vista Alegre -; quen espallou a sinxelo modo franciscano a profunda sabedoría de Deus entre universitarios de mediciña; o que fora estudiante de altas notas no seu currículo e home de actitude de corte humilde, claro e alegre con todos, finou na madrugada da Festa da Anunciación, este 25 de marzo, coma dicíndolle “si” – igual que María – á irmá Morte.

Longo tempo sen poder comunicarse con ninguén por falta da fala por mor dun ictus cerebral definitivo, este día marchou a falar cos anxos e cos serafins de Deus e de seu Pai San Francisco. Tiña moi boa voz de tenor, sabía moita música, gústaballe cantar ao Señor no coro, no traballo, no lecer, na rúa e no clautro e hoxe atravesou de vez o Pórtico da Gloria para formar parte dos coros celestias que alimenta o sangue do Año e dirixe o Pai da Armonía Universal. E descanse en paz quen traballou arreo por renova-las estruturas da eclesiásticas do seu pobo _ perito no primeiro Síonodo Galego – e pola moita auga que botou no deserto do Magreb para que alí tamén xermolasen cada vez máis “os bortes verdes” do ecumenismo educado e o bo entendemento, e a diplomacia franciscana de séculos sega a facer posible a convivencia fraterna entre os fillos de Alá e os irmáns de Xesús nas terras de Tánxer: descanse en paz Mons. Fr. Antonio Peteiro Freire.

�s catro e media do serán celebrouse a misa de exequias polo seu eterno descanso na igrexa de San Francisco de Santiago, igrexa que tiña sido o berce da oración privada e litúrgica, das primeiras e renovadoras innovacións pastorais dun frade que ía para bispo grande e de moitos mares ou terras, pero que o destiño ou os vieiros de Deus o deixaron máis que nada coma icono de paixón, cruz e morte na vida, porque esa debe ser a condición de quen “ ha dar a súa a vida polo rabaño”: moi bo o Peteiro este no bispado da súa enfermidade na enfermeria de Noia e na vida enferma de todos los doentes que se lle acercaban. O funeral, que se esparaba solemne coma o dun Príncipe, foi multitudinario, plebiscito de xentes pobres de Yavhé, emotivo e fervoroso ca paradoxa do que a el lle parecía normal segundo a política carismática e graciosa do santo evanxeo.Catro bispos de Galicia, un Superior Maior, un Rector Pontificio, pero moitos, moitos pobres e sinxelos fieis e amigos de sempre, e familia querida aínda xunguida a memoria e o sangue do pai común e labrego que se chamaba Benigno, de quen o Monseñor tiña aprendido as máis grandes verdades da teoloxía.

E o actual bispo de Tánxer, o rianxeiro Santiago Agrelo falou moi ben tamén, rematando o homenaxe e a oración asamblearia: hoxe os pobres de Tánxer acórdanse moito del, tanto, tanto, que coa présa pero máis, co cariño,“rómenlle o nome”. Os pobres, e non vos digo nada como llo rompera o outro seu amigo, o Pobre Xesús: agora, neste intre e sempre xamáis: Antonio bendito de meu Pai! Ven. Xa estamos. Goza do estuaris e da únaca casa rica. Un abrazo, fillo. Amigo e irmán Antonio Peteiro: Igrexa santa do Año que ti sacrificaches no altar e na vida do teu pobo e túa. Que en paz descanses, amigo, irmán.