Notas de prensa

As curtametraxes de once estudantes do campus abren a décima edición de Novos Cinemas

Trátase dos resultados finais do taller Cinema dende dos corpos, promovido pola Vicerreitoría do campus xunto co festival e no que a cineasta Anxos Fazáns guiou este grupo de estudantes no desenvolvemento dunhas pezas que tiveran como punto de partida o “compoñente físico do cinema”, a parte “máis intuitiva” da creación audiovisual, como sinalaba esta directora e guionista.

Egresada da Facultade de Comunicación, Fazáns protagoniza na noite deste martes a sesión inaugural deste festival, coa estrea en Galicia da súa segunda longametraxe As liñas descontinuas. Previamente, participa xunto coa vicerreitora do campus, Eva María Lantarón, o director artístico de Novos Cinemas, Suso Novás, e este grupo de alumnos e alumnas na presentación destas curtametraxes, que abrían a programación desta edición.

De contemplar o cotiá a vencer a repetición

O “reto” proposto por Fazáns de partir da propia forma de relacionarse co que se filma deu como resultado curtas como No hay atajos, na que a estudante de Belas Artes Susana Llorente reflexiona sobre o propio proceso de creación, sobre “ese medo ao folio en branco e o tránsito por distintas emocións para poder comezar”. Nesa mesma liña, a tamén alumna desta facultade Gema Rodríguez converteu o “bloqueo creativo” no “motor” de Inercia, curta na que describe o proceso polo que “cóllese a cámara sen outra pretensión que gravar algo interesante que consiga vencer a repetición”, co propósito de pór de relevo “”a importancia da detención, de contemplar, frear e asentar a mente”.

Tamén estudante de Belas Artes, Elías González deu forma a Escoitei voar un susurro, un vídeo-ensaio que busca “dar a entender a fugacidade do noso o día”, pondo de relevo como “por culpa da mala costume de ir sempre tan rápido, xa non nos paramos a observar o que realmente nos rodea”. Froito dun proceso de traballo no que Fazáns buscou outorgar ao alumnado unha “liberdade total para a creación”, entre os proxectos presentados nesta xornada atópanse tamén pezas como ECO, na que a alumna de Comunicación Audiovisual Gema Vergara propón “unha reflexión sobre como e por que algunhas persoas, en concreto as mulleres, en momentos nos que se require non somos capaces de expresar con liberdade unha das emocións máis básicas do ser humano: a ira”. Estudante tamén da Facultade de Comunicación, �ngel Cea deu forma neste obradoiro a Pescadores de pulpo, “o relato dun polbeiro que herdou a tradición familiar de ir ao mar e que conta en primeira persoa como se vive un oficio que cada vez vaia a menos”.

Traballo individual e colectivo

Alén do traballo individual para dar forma ás curtas, este taller implicou tamén un proceso colectivo, de posta en común das propostas nas súas diferentes fases. “Fomentouse unha dinámica na que todas nos apoiabamos e nos retroalimentabamos do traballo e dos comentarios dos demais”, sinala Sara Ricoy, quen subliña o valor dunha actividade na que “comezamos a dar pasos no ámbito profesional da man dun evento de referencia no panorama galego”. Estudante de Belas Artes, buscou na súa curta “explorar as relacións entre as persoas e os obxectos”, o que rematou converténdose nunha “reflexión máis próxima á experiencia vital” que ten como protagonista a súa avoa.

Nesa mesma liña, José García Estévez lembra este taller como “unha expansión de horizontes na miña identidade artística e, sobre todo, como unha posta en común con outros compañeiros”, no que deu forma a unha peza que define como “un comentario na realidade cotiá dun perfil moi estendido de persoa, que tenta cuestionar ao espectador sobre si mesmo”. O positivo de traballar xunto a “compañeiros de diferentes ámbitos, con ideas e talentos moi diversos” que achegan “novos puntos de vista” ao proceso é tamén unha das cuestións sinaladas por Tristán Rodríguez, estudante de Comunicación Audiovisual, quen deu forma a un “exercicio de sonorización e montaxe sobre un capítulo do libro Canto yo y la montaña baila, de Irene Solá”. Xa graduada en Belas Artes, Sofía Melón recoñece que “botaba en falta unha contorna creativa” como a que implicaba este obradoiro, que dálle tamén a oportunidade “de presentarme ante un público dunha maneira máis persoal e íntima”. Faino con Un retrato a través dunha alegoría, unha curta nacida como unha “reinvención” do seu traballo de fin de grao, na que afonda en “anos de introspección e xogo a través de simbolismos cos que buscaba identidade”.

As pezas de Andrés �lvarez e Ana Rodríguez completan unha presentación que abre unha programación que se estende ata este domingo 14 e que combina a exhibición de preto de 40 longametraxes con outra serie de actividades, como talleres, mesas de debate ou encontros profesionais.