viernes, 23 de octubre de 2026
Na folla de sala da exposición, o crítico de arte e ensaísta Carlos L. Bernárdez explica que as obras de Enrique Conde enmárcanse, como un dos mellores exemplos, no panorama de reformulación das correntes construtivistas. O escultor, sinala, traballa nun sentido purista, esencializador, que se explicita con toda rotundidade en obras dunha intensa nitidez nas que se entrecruzan planos de enorme limpeza e que se manifestan como conceptos esenciais, abstractos, no seu sentido de extremo ideal depurativo.
Tal e como se pode ver en Pensamento construído, Enrique Conde, apunta Carlos L. Bernárdez, emprega estruturas diversas, sobre todo de madeiras variadas (carballo, eucalipto...), crea pezas cun acentuado monocromatismo, só matizado polos xogos lumínicos que establecen as sombras. Son obras nas que toma corpo un evidente desexo de integración das artes, desenvolvido entre o arquitectónico, o pictórico e escultórico. Unha obra ao servizo dun ideal formal absoluto pero que quere ser obxecto de reflexión tamén no plano social, afirma o crítico de arte.
Un ducia de obras
Pensamento construído está conformada por unha ducia de obras de Enrique Conde, sendo dúas delas, en formato de móbiles colgantes, expostas por primeira vez. Adaptándose ao espazo da Sala Alterarte, as esculturas dispóñense en diferentes mesados e de xeito colgante. As pezas, comenta o seu autor, son esculturas abstractas, mostra do seu traballo dentro do construtivismo, e pertencen a diferentes etapas artísticas súas. En todas elas, detalla, a madeira é a protagonista, utilizando este material non como un medio senón deixando que ela mesma fale. A madeira, engade o escultor, son curvas e tramos rectos e as pezas expostas xogan na xeometría das cousas e cos espazos que delimitan e as sombras que proxectan.
Entre as esculturas expostas está unha realizada con tres rodelas de madeira que encaixan entre elas e forman unha soa peza. Está feita de madeira de araucaria, da árbore plantada en Trasalba polos pais de Otero Pedrayo cando el naceu, que logo un temporal tirou e cuxa madeira, indica Enrique Conde, parece ser que foi empregada para facer o cadaleito de don Ramón. Tamén hai en Pensamentos construídos obras talladas con madeira do limoeiro da casa do escultor; obras que evocan o movemento dunha carballeira, a danza dos derviche xiradores ou a caída de Ícaro e obras que falan sobre a música muda e a construción do coñecemento.
A primeira etapa da xira de A Gaivota, ensaio aberto desenvolveuse do 12 ao 15 de outubro na sala Atahualpa do Teatro El Galpón de Montevideo, en coprodución con esta institución e no marco do Festival Internacional de Artes Escénicas de Uruguai, FIDAE. O programa comprendeu sete representacións nas que Déborah Vukuić compartiu escenario con Camila Durán e Claudia Trecu, que entraron no lugar das actrices galegas Uxía Suevos e Mercedes Castro. A magnífica resposta do público uruguaio contou cunha destacada presenza da comunidade galega, que converteu as funcións nun espazo de encontro arredor da lingua e da creación escénica de Galicia. Esta acollida precede a chegada á Arxentina, onde Déborah Vukuić compartirá escenario coas actrices locais Eugenia Alonso e Carmela Rivero.
Trátase dunha iniciativa que nace como evolución de Circo Presente Continuo e que se vai desenvolver por primeira vez fóra de Madrid. A Cidade da Cultura, o Teatro Principal e o Salón Teatro serán as súas sedes na capital galega, reunindo artistas, compañías, profesionais da programación, distribuidoras e institucións para compartir proxectos e favorecer novas oportunidades de colaboración e contratación. O programa inclúe oito espectáculos, seis mostras breves e catro traballos en proceso. Entre as propostas figuran Naufragio, de Labsurda; Serena, de Circ Bover; Matrimonio, de Kolektivo Konika; Siku, de Jessica Arpin; e Sen patrón, de Pistacatro, que ofreceu un adianto artístico durante a presentación.
