Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Madrigais ao Neno

lunes, 11 de febrero de 2013
A primeira vez que vin un belén foi de pequeno, na miña parroquia da Ponte de Outeiro, Castro de Rei (Lugo), e quedei abraiado ao contemplar aqueles ananos que semellaban ser de verdade no acontecer diario da realidade, por esa confusión coa fantasía que se dá nos nenos, e de aí as súas posibilidades de soñar para enteder outras realidades que os máis grandes con conciben.

Xa de grande, o Belén de Begonte pereceume unha imposibilidade do real, unha utopía coas figuriñas movéndose en representación dos quefaceres tradicionais da nosa terra.

Merecen especial atención destes aconteceres a xente que traballa e traballou sen pedir nada a cambio, entre os que recordamos a José Rodriguez Varela (Joselín), José Domínguez Guizán, Teté, e Xulio Xiz.

Froito dos recordos son estes versos clásicos do primeiro premio do Belén de Begonte 2013.

I

Polo Ladra abaixo en batuxo chegou
cando os prados estaban sulagados
e a ametencia os tapou.
Abeirou ao peirao de Begonte
denantes ca Santiago “O Maior”.
Correron os pastores abraiados
recibir a impronta do Deus Salvador,
metéronse no río ata os queixados
e véndose das roupas enxugados
comprenderon que era O Noso Señor.




II




Levárono ao Centro Cultural,
que por riba da estrada ten a estadía,
nun alboio principal
onde mora a concordia e a armonía.
Solidariedade pediu en Begonte
e madrigais para o pícaro loubar.
Todo isto ocurriu trasantonte:
Oito ou dez versos para o neno,
once e sete sílabas o pequeno
mais que ningún quede sen rimar.

III

Madrigais para ti picariño,
ben rimados e de fonda verdade . . .
San Xosé fixo o lume para o Meniño
e a Virxe de bondade
acalenta as súas mans solermiño.
As trapelas dos ollos van caendo
e o sono vai chegando
cunha tenra sorrisa
dos beizos indecisa
brandoeira de amor coruscando.

IV

Para non espertalo,
xa non cantan os paxaros o seu chío;
tampouco canta o galo
anque se empolique no poleiro . . .
San Xosé deixa a garlopa no ripeiro
e a Virxe amodiño
colle as espitas do agulleiro
e calceta unha branca carapucha
mesturando la e liño
que ten en madeixas encima da ucha.

V

O boi e a mula acanean a testa
e bótanlle ao neno ispidiño
seu bafo mol e quentiño;
entrementres na cesta
dorme o malpocadiño.
Arriba na aldea
andan labregos con feixes de leña,
tres reis sabios seguindo unha estrela,
e unhos pastores por unha verea
tráenlle ao lombo cada un súa ovella.

VI

A Xesús sáltanlle as bágoas dos ollos
e ninguén sabe a razón . . .
Dádelle torta de ovos,
mel, queixo fresco e turrón,
manteiga da nosa terra
e de leite con castañas a ración.
Non quere manxares o Deus fillo,
non quere lamboadas nesta ocasión,
arela para todos acubillo
e para os desafiunzados, bendición.

(Este poema de Xosé Otero Canto acadou o primeiro premio do XXXVII Certame Nacional de Poesía do Nadal do Belén de Begonte).
Otero Canto, Xosé
Otero Canto, Xosé


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania