Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pepe do “Regio”

viernes, 09 de marzo de 2012
Chamabase Pepe Prieto, pero en Lugo todos o coñeciamos como “Pepe do Regio”, que durante varias décadas rexentou un dos cafés máis emblemáticos da capital, mesmo frente á Porta de San Fernando.

Levaba os seus oitenta e tantos cunha alegría xuvenil e unhas ganas de vivir, que contaxiaba a todos os que o coñeciamos e estimábamos.

A última vez que o vin, último sábado de xaneiro, xornada de clausura do Belén de Begonte, parara a tomar un café no San Martín, en Carral, que viña de Vilalba de facer unhas xestións.

Era vilalbés e non deixara de exercer como tal no máis de medio seculo de residencia lucense. E cada vez que coincidiamos demostrábame que coñecía moito máis de Vilalba e dos vilalbeses do que eu saberei nunca.

Coñezo dous dos seus irmáns: Antonio e Domingo. Aínda que os vínculos familiares establecen que Domingo Goás é seu primo, o trato entreles sempre foi de irmáns, e Domingo –sendo aínda ben máis novo- exerceu con Pepe o papel de irmán maior, preocupado pola saúde e a vida, levándoo a Madrid a darse baños de ledicia, de amizade e compañía, que Pepe pagaba cunha devoción sen límites, se é que estas cousas se pagan.

Con Domingo, Pepe recorreu media Europa e boa parte da outra media e fixo dúas ducias de viaxes anuais a Suiza na memoria benquerida da Ausente que tanto quixo a Pepe.

Pepe tiña un aquel de señorío, de sinxelo saber estar, de conquistar ao contertulio. Pepe aprendera a ser e a estar, primeiro na aldea, logo nos longuísimos anos do Regio, e por fin no decurso dunha existencia pausada, atenta, serena, que evidenciaba nunha tranquilidade maxestuosa, nunha mirada limpa, nunha conversa enriquecedora e amena.

Fixemos en ampla familia unha viaxe por Suiza na que, sen pretendelo, Pepe era o centro. Todos buscábamos a Pepe, escoitabamos a Pepe, sorríamos con Pepe. Especialmente as mulleres que atopaban nel unha compaña socarrona, aguda, experimentada, inocente. E Pepe deixábase querer, dicindo aquí unha sentencia, alí unha lembranza, acolá unha picardía... E sempre cun sorriso amplo, con tranquilidade, con paz interior e exterior, con señorío.

Foise Pepe, en silencio, cando aínda non abría o día deste venres de feira en Muras. E o saber que xa non está producíume primeiro un calafrío, logo un sorriso amistoso, e por fin un ánsia irrefrenable de poñer negro sobre branco esta apresurada lembranza de pranto por un amigo na albura insondable do mundo de Internet.
Xiz, Xulio
Xiz, Xulio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania