Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

En clave de gaita

miércoles, 24 de noviembre de 2010
Onte, no cemiterio de Duarría seguimos unha comitiva fúnebre mentras unha gaita tocada por Raúl Galego, un dos mellores gaiteiros de Galicia, interpretaba a Marcha solemne do antigo Reino. E do mesmo xeito que a gaita reflicte o mellor dos espíritus ledos cando interpreta cancións alegres, tamén pode soar tristeira cando a ocasión o pide.

Lembro que cando eu era moi pequeno morreu un neno na Porta de Cima, e seus pais chamaron a un grupo de gaiteiros que acompañaran a fúnebre comitiva que seguía a aquel pequeniño cadaleito branco.

A gaita de Sito Carracedo soou hai unhas semanas en Bonxe de Outeiro de Rei cando entraba no nicho o cadaleito co corpo de quen fóra o Indalecio, Indalecio Lombao Gómez, histórico alfareiro de Bonxe.

Parece como se o rito esixise que fose unha gaita sóa a que soase tristeira na última despedida dun ser querido. Neste caso, dun alfareiro humanísimo, amigo de todos, e co que eu levaba máis de corenta anos de relación amistosa.

O segundo sólo de gaita foi na Pastoriza, o sábado pasado, onde se rendía homenaxe ó patriarca da saga dos Seivane, Xosé Manuel Seivane, avó dunha das máis famosas gaiteiras do mundo coñecido.

Na homenaxe estaban a súa neta, Susana; o gaiteiro lucense xa mencionado, Sito Carracedo, e Raúl Galego, que naceu na Golada e agora anda facendo patria coa gaita por terras coruñesas. Raúl levaba para que todos a vísemos unha gaita que Xosé Manuel Seivane lle fixo hai trinta e seis anos, e que ten como unha auténtica xoia. E esa gaita sonou para poñer punto e seguido na homenaxe a Seivane. Como logo tocaría tamén a súa neta, Susana Seivane, que no nome da Irmandade Manuel María e Xermolos lle entregou a placa de homenaxe.

E para completar a miña lembranza en clave de gaita, a tocata de onte pola tarde, en Duarría, no cemiterio da parroquia á que pertence Castro Ribeiras do Lea, onde dábamos o último adeus a Baldomero Iglesias.

Só os máis veteranos dos oíntes vilalbeses saberán quen era este home que foi garda civil en Vilalba hai máis de medio século, e aquí naceu entre outros o seu fillo Mero, fundador de Fuxan os Ventos e A Quenlla. Baldomero pai tiña 99 anos, e un aquel de señorío e bonhomía que facía que todo o que o coñecera fora amigo seu.

Raúl Galego, que é amigo vello da familia, foi o encargado de facer oír a voz do país, e de todos nós, tocando tristeiro a súa tristeira gaita. E nós, detrás, como “garda de corps” dun home bo, patriarca dunha familia numerosa e benquerida.

En tempos, houbo poética discusión entre os grandes se a gaita galega ría ou choraba cando facía escoitar a súa música... O certo é que a gaita permite todas as claves posibles para entender o sentemento humano.

A gaita de Raúl Galego, na homenaxe a Xosé Manuel Seivane soaba coa ledicia dos anxos que presencian a gloria do Señor. A gaita de Sito Carracedo en Bonxe, e gaita de Raúl galego onte en Duarría soaban a tristura, a desgracia, a perda irreparable. A gaita permíteo todo. Sempre que haxa -Becquer díxoo da arpa- un bo gaiteiro que saiba acariñala.
Xiz, Xulio
Xiz, Xulio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania