Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Limiar de lendas e versos de Emilia Martínez Fuertes

Ulloa García, José Carlos - lunes, 16 de noviembre de 2026
Limiar

No te rindas por favor no cedas,
aunque el frío queme,
aunque el miedo muerda,
aunque el sol se ponga y se calle el viento,
aún hay fuego en tu alma,
aún hay vida en tus sueños,
porque cada día es un comienzo,
porque esta es la hora y el mejor momento.

(Mario Benedetti)

En primeiro lugar quero agradecer á autora que pensara en min para facer o limiar deste excelso libro, mestura de lendas e de poemas. Grazas de corazón!
Hoxe a literatura está de festa, xa que Emilia Martínez Fuentes, achéganos un libro único, unha ópera prima, que dende a súa imaxinación ensoñadora, dende a súa maxia, dende a súa visión creativa lévanos ao cénit do Olimpo literario.
A súa capacidade de asombro, a súa sensibilidade e a súa capacidade de marabillar, fan deste texto un ataráxico descanso para a mente e para os sentidos.
Algo a empuxou a empuñar a alma das palabras e vexo na súa madurez que xa está preparada para enfrontarse ao monstro. Si, porque nos seus escritos apreciase unha tenrura exquisita, xa que é capaz de xogar coa palabra humildemente, pero cun vigor e unha forza incomparables. Recordade que na palabra encérrase e defínese a conciencia; conciencia que Emilia vainos descubrindo liña a liña, verso a verso, páxina a páxina, para desembocar no gran canal, que é a súa vida. Vida, sentimentos, paixóns, desencantos, desacougos, medos, que coma un río van ir deixando pegadas nos lectores e nas lectoras ata desembocar no mar, o merecido descanso do que desfruta ao vomitar e compartir todos os seus sentimentos.
A palabra é a alma da escritura, e a súa vez a alma da razón. A autora mímaa, cóidaa,, vixíaa e exprésaa coa maior das precisións posibles.
A escritora, a poeta ve na escrita a paisaxe dos soños e a estrada que lle conduce ao seu interior, viaxe incerta das mil verdades que conforman e conformaron a súa vida, capaz de facernos preguntas para ver horizontes cheos de esperanza.
Emilia Martínez demostra moita paixón e talento e o seu interior é un volcán en erupción, cheo de creatividade e imaxinación.
Na súa poesía percibo un gran desacougo, quizais moita dor, como unha falta de fogar na súa alma, un desconsolo cotiá, unha tremenda aflición acompañada de tristura e agonía da que quere fuxir, pero síntese presa.
Impaciéntame a honestidade da súa pluma, que como lector, permíteme entrar no seu modo de ser e de estar no seu mundo. Nos seus versos coñecín o verdadeiro valor da amizade,da constancia, dos sentimentos altruístas, da humildade, do sufrimento, do amor correspondido, encamiñándonos a unha vida chea de valores tan escasos na sociedade de hoxe.
Fascíname a súa forma de escribir, porque insufla vida ao que non ten vida e morte ao que é eterno. Palabras cheas de honradez, de bondade de vida e de moral heroica.
A través das súas lendas, a autora lévanos de volta as nosas aldeíñas galegas onde viviamos moi humildemente, pero moi felices.
Atopamos reminiscencias ao pasado, coma na "Artista do Inlló", a boa da Pepa de Plumas, cando menciona a lareira, o pote suxeitado pola gramalleira, o tres pés…vocabulario que nos transporta a nosa nenez, ou na lenda de "Caaveiro" cando nos fai estremecer comedo, xa que, en palabras da autora, no interior deses muros, hoxe derrubados, practicábase a tortura pola Santa Inquisición, ou cando nos fala cun amor sublime do seu avó, Francisco, ou no "Faiado da avoa" lenda que nos cativará ata o seu remate.
Emilia contempla o mundo a través dos ollos de cativa, como lle gustaba contemplalo a Ana Mª Matute, porque a infancia e a adolescencia son o arranque da vida, o que condiciona sempre e para sempre. A escritura de Emilia nunca perde a xuventude da súa alma, nin a capacidade de éxtase.
Nestas lendas aprecio unha estraña volta a adolescencia, un realismo máxico; en moitos casos proxecta unha mirada tenra, quizais xuvenil ante a dureza da condición humana.
As lendas son lendas e nunca saberemos onde está a fronteira entre a realidade e a ficción, pero pedireivos que estas 11 lendas as creades, porque están cheas de verdade, que nos transmite a máxica pluma de Emilia.
Que importante é a poesía! A poesía é a linguaxe da delicadeza humana, un compromiso de xenerosidade, un principio ético. É a linguaxe das almas, un proxecto espiritual que axuda á reconstrución do mundo, a encher de moralidade unha sociedade tremendamente ferida por todos os sinais da barbarie, da explotación do home polo home. A pesares dos múltiples empeños en acabar con ela, xa dende que Platón, a quitou da República, aquí está presente nas nosas vidas e no noso mundo.
Aquí, está a poesía de Emilia Martínez Fuentes, coa que reflexiona sobre a vida dunha bolboreta, da morte nun minuto nas mans do tempo, coa que desdebuxa o rostro dun recordo ou a desventura dun "ámote" na boca dun blasfemo.
Neste "Berce de Versos" a autora fainos ver que a poesía serve para aplacar as tormentas da alma, para redimir a unha muller ou a un home, ou para encher o corazón dese sentimento chamado amor. Intenta alimentar o espírito, asustar unha tristeza ou escorrentar unha soidade.
Os versos de Emilia fannos reflexionar sobre se as pedras falan ou se a lúa é medicina para o mal de amores, porque a autora a través dos seus versos, intenta facer falar ás flores, voltear o ceo ou cambiar un lusco fusco de lugar.
Este " Berce de Versos" é un paseo pola vida da autora cos seus amenceres e os seus ocasos, en momentos desgarradores,("Remata xa a poesía/ entre lazos e latexos que me afogan") e en momentos cheos de ilusión e esperanza ("Quen puidera ser estrela/ para alumearche o camiño/ben quixera ter a maxia de facer ese feitizo").
É un libro tremendamente romántico, no que a autora transmite unha sensibilidade exquisita ("No algoritmo do sentir prende a chama/ e no lume da paixón arden as dúbidas").
Presenta tamén un amor incondicional á terra-nai, a nosa Matria, ao noso útero natalicio. ("A renovada ansia que se tinguirá de esperanza/ para ensinarnos a loitar/ pola vida que se escorre/por entre os dedos… da memoria").
Non a deixa impasible a tremenda lacra da violencia machista ("Cinco lobos en manada/ atacaron á cordeira/coas fouces afiadas/ metérona na carballeira").
Candolle pesa a vida e quere fuxir coma unha andoriña ("Quixera voar coma unha andoriña e chegar preto do sol" ).
A autora trata temas de diversa índole, reflexionando sobre a morte, o amor, a lacra da violencia machista, a guerra, o sufrimento, o machismo, escribindo sempre co corazón e coa alma.
A autora, nesta obra, enaltece principalmente ao amor romántico, sen desentender á natureza, que, como deixa entrever é o hábitat onde se sinte realmente feliz e ditosa.
Estas lendas e estes versos enriquécense coa excepcional colaboración da pintora, Isabel Pardo, cuxas ilustracións en branco e negro, acompañan ao lector ou lectora ao longo de todo o libro.
Lédeo, a ser posible, paseniño, de vagar, liña a liña, verso a verso, saboreándoo, como fai un bo catador de viños, grolo a grolo. Se así o facedes tedes garantidos momentos máxicos.
E, para rematar, só me queda desexarlle á autora, que se prolongue moitos anos a súa relación coas musas que a inspiran e que a guíe, de agora en diante, esa boa estrela.

A inspiración dos personaxes intrigantes
converten o libro que sostés
nun fol de acordeón.
Por iso, mentres les zoa na túa cabeza
a música da maxia ceiba.
Cando remates unha lenda lembra pechar a saída do aire
co marca páxinas e garda dentro
as cancións imaxinadas.

(Rosalía Fernández)

Lugo, Febreiro, 2019.
Ulloa García, José Carlos
Ulloa García, José Carlos


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
HOMENAXES EGERIA
PUBLICACIONES