O de menos...

As flores, os ríos, os prados,
un bafo permanente,
a túa memoria presente.
Que demente aquela ou aquel que se atreva a amarte
que valente
pero que deleite...
Adxudícome o papel de protagonista,
si.
Son unha demente de carne e óso que non cesa no seu desexo de incharme o ventre a cereixas,
o naris a incenso,
as pernas a bicos,
as mans a versos.
O resto é o de menos.