O petar da lembranza

Novembro empeza cunha visita moi especial: a dos defuntiños que dicía Manuel María. Eses que, por certo, andan a recibir notas moi especiais do chapeu de Xosé Manuel Beiras que anda a saudar a tribo polo alén adiante. Unha iniciativa moi emotiva.

En novembro peta a lembranza e moitas veces fálannos en soños ou simplemente nos tecen un finísimo agarimo co que nos din "estou aquí". Abofé que están e que se fan sentir en baleiros que a vida forxa, baleiros que só ese finísimo agarimo é capaz de encher.

Gústame que a lembranza pete na porta da alma porque é dentro dun onde nunca debemos estar sós. E son os que se foron os que camiñan na rodeira que forxamos día a día. Co petar da lembranza xorden avesíos de mel onde toda a identidade cobra sentido. A lembranza é aceptar que se foron sabendo tamén que van con nós, que dan os nosos pasos e que nos agariman en bicos de vento e apertas de raios solares para seguir facendo unha vida digna de desfrutar e de legar.

Lembrar é agradecer o que aprendemos e legalo en perfectas condicións aos nosos devanceiros que terán, coma nós, unha lembranza eterna que en finísimos agarimos virá a darlles folgos para tirar pola vida.