Xulio Xiz preguntoume, que me perdín por non ser mestre?

Mira, amigo meu, preguntáchesme que te perdiches por non ser mestre? Perdícheste a experiencia de entrar cada mañá nunha aula e atoparte con trinta vidas que están a empezar. De ver como un neno descobre que pode facer algo que onte non podía. De axudar a alguén a confiar en si mesmo. De comprobar que, ás veces, unha palabra, unha mirada ou un xesto poden acompañar a unha persoa durante moitos anos. Perdícheste a emoción de atoparte pola rúa cun antigo alumno, moitos anos despois, e escoitar aquilo de: Acórdase de min, mestre? E comprender, nese instante, que formaches parte da súa vida moito máis do que imaxinabas. Iso é algo extraordinario, porque ser mestre non consiste soamente en ensinar matemáticas, lingua ou calquera outra materia. Consiste tamén en acompañar, en escoitar, en axudar a crecer e en intentar que cada neno descubra o mellor de si mesmo. Pero déixame dicirche algo, meu amigo: cando penso na túa vida, en todo o que fixeches pola cultura e por Lugo, pregúntome se realmente te perdiches o esencial. Ti abriches portas, espertaches curiosidades, achegaches a cultura ás persoas e contribuíches a que esta cidade sexa mellor. Axudaches a moita xente a descubrir mundos que quizá nunca coñecería. E iso que é, senón tamén unha forma de educar? Eu tiven unha aula. Ti tiveches unha cidade. Eu acompañei a xeracións de nenos. Ti contribuíches a enriquecer a vida de xeracións de lucenses. Por iso non vou dicirche que non te perdiches nada, porque entendo que esa espiña de non exercer como mestre te acompañe. Hai vocacións que, aínda que non cheguemos a vivilas, permanecen connosco. Pero si, quero dicirche algo despois destes corenta anos: A educación non pertence exclusivamente aos mestres. Pertence a todas aquelas persoas que axudan a outras a crecer. E ti, ao teu xeito, tamén o fixeches e vaia se o fixeches. Despois de corenta anos na escola, se algo aprendín é que hai moitos xeitos de ensinar e moitas formas de facer que unha vida mereza a pena. Ti elixiches a túa. Eu tiven a sorte de vivir a miña. E quizá, amigo meu, sen percorrer o mesmo camiño, os dous chegamos a un lugar parecido: dedicar unha parte importante da nosa vida aos demais. E iso, creme, non é pouca cousa.
Abrazo enorme, mestre.