A España negra

Acabo de ver «La bola negra». É difícil mergullarse na súa poesía. Entrar na mente dun activista armado con libros, reproducións de cadros do Prado e dunha Barraca. É algo impensable hoxe en día.

Vivimos nunha época estraña.

Hai xente que anhela os tempos da ditadura, malia non ter vivido nunca baixo unha. Volven a relixións nas que cren atopar un sentido para as súas vidas. Rexeitan a ciencia e, no seu lugar, abrazan conspiranoicos que agroman coma cogomelos en faladoiros, platós de televisión, postos de poder e mesmo dentro dos gobernos.

A empatía esvaeceuse.

As vindeiras eleccións porán de manifesto as dúas Españas.

A que sae do cinema dicindo que é unha película de maricóns. E a que a ve como poesía. Amarga, pero poesía.

Ante esta España escura que renace, a única opción é votar polo mesmo que tería votado Federico.