Clase de Historia da UNED SENIOR, Martes, 13 de Outubro de 2026, no Mosteiro de Santa María de Meira.
Hoxe estamos nun marco incomparable, o Mosteiro de Santa María de Meira, para falar
do que durante séculos foi invisible. Para falar das nosas nais e avoas.
Quero comezar lembrando o testemuño de Azucena Gavín Reigada, Susa, natural de A Pontenova, que traballou aquí en Meira e que hoxe traballa no Medio Rural da Xunta.
Susa falounos de algo que aínda doe. Do que lle custou entrar a traballar nunha profesión masculinizada. De demostrar cada día que traballaba igual que os homes, coa mesma forza e coa mesma destreza. E de como, aínda hoxe, ve que as Consellerías seguen moi masculinizadas nos postos de decisión. O seu exemplo é o de moitas mulleres galegas que tiveron que abrir camiño a forza de traballo.
Tamén nos trouxo a historia de Laura Vallejo. Ela traballaba coa motoserra porque a súa parella traballaba niso. Un día colgou un vídeo nas redes sociais traballando con ela. Fíxose moi coñecida. E unha empresa, HUSQVARNA, viu ese vídeo e contratouna.
Esa historia explícanos o valor das redes sociais para visibilizar o papel das mulleres. O que antes quedaba agochado na casa ou no monte, hoxe pódese ver, e se se ve, pódese valorar e contratar.
Pero Susa foi máis alá e explicounos o máis importante: o papel da muller no rural galego.
Elas traballaban en todo e non eran recoñecidas. Levantaban a casa, coidaban dos fillos e dos maiores, traballaban na horta, no gando, na leña, na colleita. Sostiñan as familias e a economía enteira das aldeas e dos pobos. E sen embargo, non podían nin cotizar. Non existían para a Seguridade Social. O seu traballo era considerado "axuda", non traballo.
Moitas tiveron que emigrar. E fóra fixeron traballos de homes con gran destreza, traballos duros que aquí non lles querían recoñecer. Foron valoradas fóra máis que na súa propia terra.
E aquí, en Meira, temos unha historia moi nosa que non podemos esquecer. Dende Meira emigraron moitas mulleres. E moitas delas, aproveitando a costura, abríronse camiño e paso na vida en Euskadi e en Barcelona e noutros países.
Coa máquina de coser debaixo do brazo, coas mans que aquí cosían e remendaban para todos, marcharon e fixéronse independentes, mantiveron ás súas familias dende lonxe e déronlle futuro aos seus fillos.
Por iso hoxe, dende este Mosteiro de Meira, e coa axuda de Yoani, a técnica de Turismo de Meira, queremos dicir algo moi claro:
Sen a muller rural non houbo aldea, non houbo familia e non houbo Galicia.
É hora de recoñecerlles o que a historia lles negou: que foron traballadoras, que foron empresarias da vida, que foron as que sostiñan todo cando todo se viña abaixo.
Que a súa memoria non se perda. Que as nosas netas saiban que aquí houbo mulleres fortes.
