Pensar é unha faena
Dosifiquei o esforzo de pensar, que ultimamente estaba pensando demasiado e iso nunca trae nada bo. Pensei na morte da becerra e descubrín que levaba xa media vida sen ter vacas, que tampouco é unha traxedia, pero dá que pensar. Pensei no silabario bendito e aquí, por fin, decateime de que pensara ben: usei tanto esa expresión que xa forma parte da miña personalidade, aínda que ultimamente anda máis de figos a béveras.
Porén, polas noites, cando durmir se converte nunha actividade para xente con sorte, volven os pensamentos pequenos, que son os peores. Que se é boi ou vaca, que se arre ou xo, que se entre Pinto e Valdemoro, que se subo ou baixo, que se a flor do toxo é branca ou amarela. E, xa postos, se as bolboretas voan ou reptan.
Así ata deixar de pensar, que é cousa bastante máis complicada do que parece. Sempre se dixo que a cabeza non para, pero o peor non é que non pare: é que ás veces ferve. (Aquí teño que facer unha paréntese porque estou escoitando a Lee Marvin cantar "Wand'rin'Star", e hai cousas que un non pode escoitar sen pensar nel, na súa voz e naquela marabilla que lle saíu a un home que, segundo parece, foi a única vez que cantou na súa vida.)
Sigo. Como non vai ferver a cabeza se estou falando dunha cousa e xa estou pensando noutra. Hai que dosificar o pensamento, como quen administra unha medicina ou reparte uns doces para que cheguen ata o final. O problema é que un pensamento chama por outro, e cando queres darte conta, xa tes unha romaría dentro do cranio.
Así é que vou probar e deixar a mente en branco, que parece unha cousa sinxela ata que un a intenta. Porque, en canto aparece o branco, aparece tamén o negro. E aínda queda a dúbida máis importante: se os pensamentos teñen cor, quen lla pon? Eu, por se acaso, xa non penso máis. Ou iso penso.
