Non mesturemos a dor dos pobres co debate sobre o aborto

Como sacerdote reclamo á Conferencia Episcopal que mire ás raíces dos problemas e non cargue sempre sobre os máis débiles

Como sacerdote, quero expresar publicamente a miña profunda preocupación e desacordo ante as recentes declaracións do presidente da Conferencia Episcopal Española, Luis Argüello, ao presentar como «tres tipos de desafiuzamentos» a crise da vivenda, a situación de Ceuta e o aborto.

Non todo se pode meter no mesmo saco.

Un desafiuzamento dunha vivenda é unha realidade concreta: unha persoa ou unha familia pode perder o lugar onde vive. Un conflito migratorio ten outras causas e dimensións. E o aborto formula un debate humano, ético, social e xurídico de enorme complexidade.

Podemos e debemos falar de todos eles.

Pero mesturalos baixo unha mesma palabra corre o risco de confundir máis que de iluminar.

E preocúpame especialmente que, cando a sociedade está conmocionada polo caso dunha muller maior que estivo a piques de perder a súa vivenda, o foco se desvíe inmediatamente cara ao aborto.

É realmente esa a mensaxe que a Igrexa debe transmitir a quen está a sufrir?

Se queremos falar de vida, falemos de toda a vida.

E se queremos falar do aborto, teñamos a valentía de ir ás súas raíces.

Porque moitos embarazos non se afrontan desde a comodidade de quen ten unha casa, un salario, unha familia que axuda e todos os recursos necesarios.

Hai mulleres que viven con medo.

Mulleres sen vivenda.

Mulleres sen traballo estable.

Mulleres soas.

Mulleres que non saben como alimentar un fillo.

Mulleres que non saben onde van vivir mañá.

Onde está a Igrexa cando esa muller pide axuda?

Aquí é onde temos que volver ao Evanxeo.

Nas primeiras páxinas da Biblia aparece unha escena que debería facernos pensar moito.

Despois de comer o froito prohibido, Deus pregunta:

«Onde estás?»

E despois pregunta:

«Onde está o teu irmán?»

A Biblia non queda unicamente en descubrir quen comeu a mazá.

Busca responsabilidades. Busca a raíz.

Por iso, se queremos falar seriamente do aborto, non abonda con sinalar á muller.

Temos que preguntarnos:

Que sociedade construímos para que unha muller poida chegar a pensar que non pode ter un fillo porque non ten vivenda, traballo, seguridade ou apoio?

Onde están as políticas de vivenda?

Onde están as axudas á maternidade?

Onde está a conciliación?

Onde está o traballo digno?

Onde están os servizos sociais?

Onde está o acompañamento ás mulleres embarazadas que carecen de recursos?

E tamén debemos facernos unha pregunta aínda máis incómoda:

Que responsabilidade temos os que dicimos defender a vida?

Porque defender a vida non pode consistir unicamente en falar da vida que está por nacer.

Tamén hai que defender a vida da nai, a vida do neno que nace, a vida da familia e a dignidade das persoas que viven na pobreza.

Non podemos pedir que nazan nenos e despois mirar cara a outro lado cando as súas familias non teñen unha vivenda digna.

Non podemos falar de defensa da vida e aceptar como normal que unha persoa maior poida quedar sen casa.

Non podemos proclamar o Evanxeo e converter os pobres, os migrantes ou as mulleres que afrontan situacións límite en simples pezas dun debate político.

Xesús non comezou preguntando de quen era a culpa.

Comezou achegándose a quen sufría.

Por iso boto de menos nestas declaracións máis empatía e menos confrontación; máis acompañamento e menos culpabilización; máis Evanxeo e menos trincheiras.

E digo isto precisamente porque son sacerdote e porque quero á Igrexa.

A Igrexa ten unha palabra imprescindible que ofrecer á nosa sociedade.

Pero esa palabra perde forza cando parece que sempre acaba sinalando cara abaixo, cara a quen ten menos poder, menos recursos e menos capacidade para defenderse.

A Igrexa debe levantar a voz ante as inxustizas.

Ante os desafiuzamentos.

Ante a pobreza.

Ante a falta de vivenda.

Ante a explotación.

Ante o racismo e a xenofobia.

Ante o sufrimento das persoas migrantes.

E, por suposto, ante calquera situación que atente contra a dignidade da vida humana.

Pero debe facelo sen utilizar a dor duns para entrar en confrontación con outros.

Porque o Evanxeo non é unha trincheira.

É un camiño de encontro.

Por iso a miña petición ao presidente da Conferencia Episcopal é sinxela:

Non quedemos na mazá.
Non quedemos en sinalar ao que está abaixo.
Vaiamos á raíz.

Preguntemos por que unha muller sente que non pode ter un fillo.

Preguntemos por que unha familia perde a súa vivenda.

Preguntemos por que unha persoa migrante ten que abandonar a súa terra.

Preguntemos que estruturas económicas e sociais están xerando tanta inseguridade e sufrimento.

E entón poderemos dicir verdadeiramente que estamos defendendo a vida.

Porque a vida non se defende unicamente antes de nacer.

Deféndese antes, durante e despois do nacemento.

Deféndese con vivenda.

Con traballo.

Con sanidade.

Con educación.

Con coidados.

Con xustiza.

Con solidariedade.

Con acompañamento.

E, sobre todo, con amor.

Ese é o Evanxeo que aprendín.

E ese é o Evanxeo que, como sacerdote, quero seguir anunciando.

Luis Ángel Rodríguez Patiño, Sacerdote.