Como o tempo sen ver aos que queremos fainos ignorantes

Veu unha obra de teatro ao Ciclo Principal do Rosalía na Coruña que me pareceu profundamente reflexiva. Titúlase As gardiás e trata de tres mulleres que viven xuntas nun mesmo edificio, cóidanse mutuamente e coñecen perfectamente os apoios que unhas necesitan das outras. Poderiamos dicir que viven nun equilibrio perfecto no que cada unha ten unha función, sabe como e cando facela e tamén sabe o que lle aporta ás demais.

Hai unha gardiá que é máis dependente pero está todo organizado para a súa seguridade e benestar. O citado equilibrio racha cando chega a súa filla e quere facerse cargo ao seu xeito ignorando todo o que a nai e as súas amigas levan batallado por unha vida digna e plena. Inicialmente vai a solución doada: metela nunha residencia, pero pouco a pouco ven como teñen armado un sistema de benestar personalizado que lle permite seguir vivindo no seu entorno.

A reflexión é que vivimos na continua ilusión da foto fixa e que coidamos que coñecemos a quen conviviu con nós un tempo vital. Non en tanto se ese tempo fica afastado en anos se cadra non coñecemos tanto a esa persoa, polo que convén escoitar e valorar de novo a súa realidade e como cambiou. Pode ser que as vivencias que non vivimos xuntos nos fixeran outra persoa e cómpre volvernos a coñecer.

Se imos con humildade e valoramos isto aprenderemos moito máis da vida, pero sobre todo practicaremos unha humildade que nos fará máis humanos.