As bolboretas da Terra Brava
A ilusión dun soño. A esperanza feita realidade. O silencio enredado por entre as carballeiras da algarabía e, esta, agachando a cabeza para darlle paso ó ouleo. O ouleo dese lobo libre, feliz e nocturno.
O significado dunha conversa. O baile dunha música. O ritmo dunha cantiga. Unha canción na que desaparecen os medos, na que recúan as angustias e as bolboretas da terra brava pousarán sobre o sorriso da ansia.
Unha confesión en verso. Unha cabeza que non para. Un lóstrego que ilumina a noite pecha. Esa noite na que todo flúe e o poema acouga sobre a almofada do tempo.
Un reloxo que marca as horas. Un tempo que se fai eterno e marabilloso. Unha luz que é pura poesía. E a poesía rima segundo o ritmo do poema. Que nada quede enterrado no túnel da memoria. Que todos os desexos, anhelos, fantasías, ilusións, soños e ansias brinquen xa nesa realidade buscada.
E alí, no medio da noite, nace unha nova mañá. Unha mañá sen medos, sen cadeas e sen sombras. O lobo ergue a cabeza e contempla o horizonte. Xa non oulea por tristeza, senón por liberdade. A súa voz percorre os montes e mestúrase co vento. E cada palabra convértese nunha semente de esperanza. Porque soñar tamén é unha maneira de vivir. E vivir é atreverse a cruzar os límites do imposible.
Así, paso a paso, a ilusión deixa de ser un soño para converterse en camiño, en verdade e en destino. E mentres a noite se afasta lentamente, queda no aire unha música que ninguén pode esquecer.
