O resto é secundario

O seres humanos somos insaciables.
Sempre queremos máis.
Ese debe ser o motivo polo que estamos chamados a evolucionar.
Evolucionar é o que corresponde pero:
Evolucionar no sentido correcto, o que nos indica o máis común dos sentidos: O SENTIDO COMÚN.
Pero non sempre o deixamos actuar porque nos preocupa o que pensarán de nós e facémo-las cousas mirando cara á galería.
MIRANDO DE PORTAS A FÓRA:
- BAUTIZOS, no caso dos crentes, esquecendo que o principal é recibir o Sacramento que nos fai fillos de Deus e membros da Igrexa Católica.
En vez de interesarnos polos valores cristianos, interesámonos polos mundanos.
Imos en dirección contraira.
-PRIMEIRAS COMUNIÓNS, en ocasións, como se dunha festa profana se tratara sen ningún tipo de manifestación cristiana por parte dos propios pais, que terían que dar exemplo.
Recibir a Cristo no nosos corazóns é unha gran festa, pero se non mostra adhesión a Deus e á Igrexa fundada por Cristo, quédase nunha festa profana.
Relixiosa e moralmente carece de valor.
Máis coherente sería non facer nada, porque coas cousas de Deus non se xoga.
- GRADUACIÓNS: desde infantil ata a universidade importándonos pouco se o nivel dos estudios é o adecuado ou se o alumnado pasa de curso por lei.
As graduacións deberían ser para celebrar o remate dunha etapa con aproveitamento e éxito.
O resto é facer festa porque si, como se todo fora vento en popa e a toda vela.
- CUMPREANOS, desde moi tenra idade, como se se tratara de algo de mérito propio, sen ningún agradecemento ó Dono da vida en moitas ocasións.
O importante é a festa.
O agradecemento ignórase ou déixase para mellor ocasión, cando vexamos a vida pendiente dun fío...
-UNIÓNS DE FEITO pola vía rápida sen pararnos a pensar o que eso significa:
A construcción dun fogar con apoio mutuo, comprensión, perdón, paciencia, educación en valores da descendencia...
Ignorar esto é construir castelos no aire.
-ENTERROS CAROS CON MOITAS FLORES E POUCA PARTICIPACIÓN E ESCASO RESPECTO.
As funerarias convértense nun lugar de encontro con pouco respecto e caso omiso en moitas ocasións da persoa en corpo presente.
Féretro pechado, asunto rematado.
Como se a alma non contara.
Algúns envíannos directamente á incineradora e aí acaba a historia.
Outros celebran o funeral, pero son moitas as persoas que van a acompañar ata a entrada do cemiterio porque a igrexa quédalles grande e ofrecer unha oración considérano algo innecesario.
Quédanse fóra falando de contos da feira que van para o mercado, e nin siquiera se dan conta de que molestan os que están dentro da igrexa seguindo a celebración.
Deberíase como mínimo; acompañar na dor á familia que se despide dun ser querido e, a ser posible, acompañar tamén na oración e na celebración litúrxica.
En caso contrario, sería máis coherente, quedarse na casa.
VIVIR DE APARIENCIAS SEMPRE ESTIVO DE MODA
Impórtanos moito o que pensen os demais de nós.
Vivimos moi enganados.
Poñámonos como nos poñamos, nunca imos facer as cousas ó gusto dos outros.
A persoas que teñen por misión a censura destructiva, vannos censurar de todas formas.
Tanto se actuamos correctamente como se non.
A ignorancia é moi atrevida.
Afortunadamente hai moitas persoas que actúan con criterio propio.
Adoitan ser persoas con conciencia rectamente formada.
Non lles preocupa o que poidan pensar os outros.
Teñen clara a rota que deben seguir.
Hainas de tódalas idades, desde nenos ata maiores.
As apariencias tráenas sen coidado.
Elas van ó grao porque aman a verdade.
"AMOR A VERDADE"
Este será o título do seguinte artigo.
Moitas grazas por terme na súa consideración nesta ocasión.