A análise grafolóxica e visual desta postal de 1924 (1) descobre o perfil de Mamede: unha personalidade asertiva, flexible, prudente, observadora e carismática.
Baixo o palio da elegancia, o reverso da súa escrita e a posición fotográfica do seu anverso revelan unha poderosa necesidade de autoafirmación social e o orgullo de reivindicar a súa liñaxe como fillo de nai solteira.
A postal de Mamede Casanova, datada en xaneiro de 1924, é moito máis ca un saúdo fragmentado polo tempo; é un espello psicolóxico onde a humanidade e a estética se dan a man. Ao analizar o seu reverso, o que capta a atención do lector non é a mensaxe de proximidade, senón a posta en escena da súa caligrafía.
Estamos ante unha escrita que flúe cunha harmonía natural, onde a total ausencia de trazos criminais, arestas punxentes ou calquera forma de agresividade desmente de inmediato a sombra de escuridade no seu carácter. É unha letra redonda, suave e profundamente coherente, que mira ao futuro con sosego, arrastrando do pasado a pesada carga do seu sufrimento, tan presente no trazo inclinado da letra f.
Porén, detrás desta dozura epistolar agóchase un curioso fenómeno de autoafirmación. O segredo reside nas maiúsculas. O escrutinio das letras E (de "En prueba"), S (de "Sr.") e D (de "Dirección" ou "Durán") revela unha fascinante necesidade de notoriedade. Estas grafías non se limitan a cumprir a súa función gramatical; eríxense con orgullo, expandíndose no espazo con floreos e trazos amplos. É coma se o autor precisase camiñar baixo un palio invisible. Mamede preséntase ao mundo cunha elegancia que esixe ser tida en conta, amosando unha firme asertividade á hora de marcar a súa posición, pero sen caer xamais na imposición.
Esta necesidade de distinción cobra un sentido moito máis fondo ao reparar no xeito no que rubrica o documento: asina co apelido "Casanova", totalmente limpo, sen ningún garabato que o emborrone ou o envolva. Ao ser fillo de nai solteira na España de finais do século XIX e principios do XX, este trazo caligráfico tan firme e destacado non é casual; delata un altísimo grao de pertenza materna, unha homenaxe consciente ou inconsciente á liñaxe da muller que o criara e o defendera, ven a ser unha forma de lexitimar o seu propio orgullo familiar ante os ollos do mundo.
Esta mesma dualidade entre o orgullo íntimo e a compostura externa faise evidente ao darlle a volta ao documento. No anverso da postal, a imaxe fálanos coa mesma elocuencia que a tinta. Mamede aparece situado en primeiro plano, á esquerda do encadre. A súa postura corporal e a súa mirada delatan unha evidente capacidade de observación, unha seguridade innata e unha marcada independencia respecto ao grupo. Mentres a escena médica se desenvolve ao seu carón, el mantén unha distancia analítica e firme, sen diluírse no contorno. Non hai submisión na súa actitude; hai a consciencia clara de quen se sabe dono do seu propio destino e da súa propia imaxe. Tampouco hai malicia, senón unha vaidade teatral, case aristocrática, que busca protexer a súa propia dignidade e a da súa orixe. En definitiva, tanto a grafoloxía como a postura de Mamede descóbrenos un home transparente, sobrio e seguro, cuxo fondo é dunha limpeza absoluta. A continuidade do trazo e a suavidade das formas curvas demostran que a súa empatía é real. Mamede pode adornar o seu "Eu" coa pompa dun palio caligráfico no reverso e soster o mundo coa mirada independente do seu retrato no anverso, pero o seu corazón é inofensivo, xeneroso e puramente humano.
NOTA:
1. Documento cedido por D. Ernesto Vale, procedente do arquivo de D. Jesús Pardo Novás "Cefucho".
