Hai cousas que parecen mentira pero algúns feitos devólvenos á crúa realidade. Vexamos: o outro día unha boa amiga decidiu achegarse a Redes, un lugar de Ferrolterra preto da vila de Ares ao que lle gusta ir. Leva xa unha longa tempada con mobilidade reducida e recorreu ao taxi como medio de transporte. Polo visto había unha festa conmemorativa na localidade e atopouse cunha barreira que impedía o paso
do coche cara o molle. - Síntoo, non pode pasar, díxolle unha muller que levaba camisa branca e un pano azul no pescozo (posiblemente alguén da comisión organizadora). - Mire, veño nun taxi e só vaime deixar no molle: o meu propósito e chegar ata aí. - Teño dificultade para desprazarme, comentoulle a miña amiga. - Espere, que vou preguntar. Logo dun tempo apareceu e dixo: Vale, poden pasar! e moveu a barreira. Cando o taxista volveu máis tarde a recollela atopouse co mesmo problema, esta vez eran dous homes coa mesma vestimenta e os mesmos argumentos: que si non pode pasar, que non pode ser, que se está estorbando, que se isto e o outro... Con todo semellaba que os que estaban atrancando eran eles coa súa actitude, tanto que o taxista lles dixo: - Ollo que mañá podedes ser vos os que os vexades así e xa veríamos como vos sentiríades. ho!
Esta foi a situación e sobre isto debemos reflexionar. Imos ver: impedirlle o paso a un taxi que transporta a una persoa con mobilidade reducida é un caso flagrante de desconsideración e falta total de empatía e axudacara a outro ser humano con dificultades. O normal sería que alí estivera a policía municipal co gallo de xestionar unhas situacións que outros son incapaces de solucionar, cousa que se consigue sinxelamente aplicando o sentido común e a capacidade que todo ser humano debe ter para tomar decisións por si mesmo diante dunha situación como a vivida pola miña amiga. O mesmo sería oportuno que os intransixentes metéranse nos zapatos da xente con dificultades de mobilidade e non condenar á xente con motilidade reducida a que se quede na casa. Están os dereitos da troula e de quen a organiza por riba dos dereitos das persoas con problemas físicos? Todo isto e algo que nos debera levar a cavilar sobre a malevolencia dalgúns comportamentos e ir na procura de non ofender con certas actitudes que amosan un flagrante fracaso como persoas aos que as incitan. Pois tal como volo conto, sucedeu en Redes.
