Pingas de Orballo

Son
Son o foguete que anunciará a festa. Estoupo. Canto. Bailo. Bailo sobre a idiosincrasia de todo un pobo e canto por quen marchou e por quen regresou; os que xa non volven, lévoos na memoria. Estoupo de ledicia, de gozo ante o ruxerruxe dunha inocentada infantil e ante o rebumbio dunha retranca sen fin.
Son o alustro que anuncia a tormenta. E, ó mesmo tempo, deixo que o trono agrome do máis fondo das entrañas e que as pingas de auga afoguen os pensamentos errados. E meto medo. E mollo. E afogo. Afogo cun bambán de soños.
Son o desatoador que limpa as tubaxes da conciencia. Esta, recoñézoo, está demasiadas veces sucia, enlamada, manchada, emporcallada. Cómpre desatoala amodiño, con pingas de orballo enchoupadas de sentido común.
Son o lobo que oulea desde os outeiros para escorrentar o medo. E volvo oulear para impor a lei da forza sobre o rabaño feble, inocente e submiso. Ouleo unha terceira vez para converterme no xefe da manda. Pero son o único lobo sobre o outeiro da soidade.
Son o Cristo da cruz. Crucificado polos pecados que non cometín. Ou talvez si. Cada quen é moi libre de escribir versículos nunha biblia ateigada de falsas verdades, ou de verdades tan dubidosas que acaban por parecer mentira. Morro na cruz polos oprimidos, polos pobres de espírito, polos amargados e polos tímidos, por quen vive con medo e por quen sofre en silencio. É un dicir. Porque, en realidade, non quero morrer nunca.
Son o arco da vella que, fronte a tanto cor, decide fundirse no negro. Así de simple. Así de inevitable, de sinxelo.