Hoxe síntome na obriga moral e evanxélica de erguer a voz.
Fágoo como sacerdote da Igrexa católica, porque o meu silencio podería interpretarse como complicidade. E néxome a que as palabras do presidente da Conferencia Episcopal Española sexan presentadas como a voz de toda a Igrexa.
Non falan no meu nome.
Prodúceme unha fonda tristeza e unha profunda indignación comprobar como quen foi chamado a ser pastor do Pobo de Deus escolle un discurso de confrontación política, de condena e de descalificación, afastándose do estilo de Xesús de Nazaret.
A Igrexa non existe para alimentar trincheiras ideolóxicas. Existe para anunciar a Boa Nova aos pobres, defender a dignidade de toda persoa e ser instrumento de reconciliación. Cando un bispo converte o púlpito nunha tribuna política, deixa de sinalar cara ao Evanxeo e acaba sinalando cara ás súas propias conviccións ideolóxicas.
Presentar o Estado como unha "banda de ladróns", no contexto político actual, non é unha simple cita filosófica. É unha afirmación dunha enorme gravidade que alimenta a crispación, deteriora a confianza nas institucións democráticas e divide aínda máis a sociedade. Quen ten a responsabilidade de pastorear ao Pobo de Deus debería lembrar que as palabras tamén poden ferir, excluír e escandalizar.
Dóeme especialmente escoitar críticas ás políticas de acollida das persoas migrantes. Quen le o Evanxeo con corazón limpo sabe perfectamente de que lado se coloca Xesús: do lado do estranxeiro, do pobre, do descartado e do perseguido. "Fun forasteiro e acolléstesme" non é unha frase decorativa; é unha esixencia radical do Evanxeo.
Non podo aceptar que se presente como unha ameaza aquilo que Cristo converteu nun mandato. A acollida, a integración e a defensa da dignidade humana non son unha opción política: son unha obriga para toda conciencia cristiá.
Tamén me preocupa profundamente que haxa quen levante a voz con tanta dureza contra as institucións democráticas e, en cambio, durante demasiado tempo *gardase silencio ou minimizase os escándalos que tanto dano fixeron á credibilidade da Igrexa. A autoridade moral non se conquista sinalando continuamente os pecados dos demais, senón recoñecendo con humildade os propios e converténdose ao Evanxeo.
Como sacerdote non quero unha Igrexa identificada con ningún partido, con ningunha estratexia electoral nin con ningunha batalla cultural. Quero unha Igrexa que cheire a Evanxeo e non a poder; que lave os pés antes de sinalar co dedo; que abrace antes de condenar; que acompañe antes de excluír.
A miña fidelidade é a Xesucristo, non a ningunha ideoloxía. O meu compromiso é co Reino de Deus, non cos proxectos de poder. O meu ministerio sacerdotal obrígame a anunciar esperanza, a defender a dignidade de toda persoa e a lembrar que a única autoridade lexítima na Igrexa é a do servizo.
Por iso afirmo con serenidade, pero tamén con absoluta firmeza: o presidente da Conferencia Episcopal Española non expresa o sentir de todos os sacerdotes. Desde a miña conciencia, desde o meu ministerio e desde a miña fe, rexeito unhas palabras que considero incompatibles co espírito das Benaventuranzas e profundamente afastadas do Evanxeo.
A Igrexa necesita menos discursos de confrontación e máis profecía. Menos privilexios e máis servizo. Menos poder e máis credibilidade. Menos condenas e máis misericordia. Menos ideoloxía e máis Xesús.
Como sacerdote non podo permanecer en silencio. A miña conciencia non mo permite.
E por iso digo con claridade: estas palabras non falan no meu nome. Eu escollo o Evanxeo da fraternidade, da xustiza e da esperanza. Porque o Reino de Deus non se constrúe sementando medo, senón abrindo camiños de dignidade, verdade e amor para todas as persoas, especialmente para as máis pobres e vulnerables.
