Mensaxe do bispo de Mondoñedo-Ferrol con motivo da recente visita do papa León XIV a España
Acabamos de vivir unha experiencia marabillosa: a viaxe do papa León XIV ao noso país. Sen dúbida, todos puidemos experimentar emocións, sensacións, reflexións e vivencias diversas e moi persoais. Considero, certamente, que foi unha graza, unha choiva fecunda, un vento do Espírito que sacudiu con forza e nos axudou como Igrexa e como sociedade. Como é a súa misión, o papa confirmounos na fe, na esperanza e na caridade.
Da nosa Diocese de Mondoñedo-Ferrol, ao redor de 100 persoas particularmente os nosos mozos- acompañámolo na vixilia de oración e na misa do Corpus. Persoalmente puiden estar presente en practicamente todos os momentos máis singulares da viaxe, compartindo co santo pai uns minutos de entrañable intercambio. O despregamento marabilloso dos medios de comunicación permitiu o seu seguimento pormenorizado e atento. A resposta cariñosa da xente e o coidado de todo o relacionado coa visita permitiu o éxito da mesma. Son moitas as mensaxes, os xestos, os detalles, as sensacións que nos deparou.
Agora toca unha reflexión serena e pausada sobre a sementeira realizada. Quedaría nunha simple emoción pasaxeira e fugaz se non fixésemos este esforzo privado e comunitario por custodiar o vivido. É necesario pararnos a pensar que mensaxe me transmitiu, que invitación me fixo a nivel individual, pero tamén a nivel eclesial e social. Todos estamos convocados a saír neste itinerario. Invítovos a iso. Non perdamos a ocasión de dialogar e atoparnos desde as súas propostas! Sería fermoso que, en cada UPA, delegación, arciprestado, confraría, comunidade... organizásemos encontros para, sinodalmente, acompañarnos e axudarnos nesa procura.
O paso do papa entre nós foi unha provocación saudable e unha invitación para mirar o futuro con esperanza. E podemos facelo porque, como el mesmo nos indicou, temos un pasado e unhas raíces firmes que nolo permiten. As súas palabras deixáronnos paz, confianza nas nosas forzas e na graza que nos vén do alto, abrindo horizontes para un proxecto ético e social renovado. Foron múltiples e reiteradas as chamadas á unidade, á comuñón fraterna, e a afastarnos de polarizacións que dividen e desgastan. O papa animounos a revisar que humanidade estamos a construír, urxíndonos a ser unha Igrexa que se configura como comunidade aberta que integra e serve a todos. Sen dúbida, o seu paso entre nós axudounos á permanente tarefa de reler o Evanxeo na constante adaptación a cada momento histórico que vivimos e que nos convoca e provoca.
Foron días, en definitiva, para alzar a mirada que nos axude a superar os problemas e os conflitos privados, eclesiais e sociais. Moitas veces necesitamos elevar os nosos horizontes, perspectivas, claves de interpretación e acción, paradigmas explicativos. O individualismo encérranos. A secularización achátanos. A desesperanza, o medo e a tristeza angústiannos. Os problemas e a tensión de cada día atennázanos. É interesante que, comunitariamente, fagamos este exercicio práctico de elevar a mirada e ver máis aló de nós mesmos. A fe en Cristo permítenos confiar no futuro e cambiar as perspectivas nas que vivimos.
A dignidade inalienable de cada persoa estivo, sen dúbida, no centro de toda a mensaxe pontificia. Unha dignidade que se ve ameazada e que sofre por tantos retos que colectivamente estamos chamados a afrontar: o reto dunha política que se atrincheira no seu partidismo e non descobre o valor do ben común; o reto dunha economía que mata e instrumentaliza ás persoas; o reto dunha técnica que as reduce a un algoritmo e convértese en pensamento único; o reto dunha migración que require ser xestionada con humanidade e espírito samaritano para que nos axude a consolidar sociedades interculturais; o reto dun culto e unha fe que, máis aló da emoción, impúlsenos a un compromiso trasformador e concreto polos máis pobres; o reto dunha cultura aberta á transcendencia e á beleza como camiño de encontro; o reto dunhas comunidades eclesiais acolledoras e misioneiras...
Grazas, santo pai, polo esforzo que fixo estes días, polo seu paso entre nós, pola súa sementeira xenerosa. Acollamos a súa semente e, como terra fértil, deamos abundante froito.
O voso irmán e amigo,
+ Fernando, bispo de Mondñedo-Ferrol
