Pingas de Orballo

O afogo da tarde
Respiro. Respiro como podo. A sufocación, o afogo son tremendos. A problemática da escritura comeza xa no momento de tomar o café da tarde: que a suor do brazo dereito empapa o papel. E non serve de nada secar o brazo; a suor brota de novo, agroma, volve.
Volverán as escuras andoriñas / no teu balcón os seus niños a colgar, / e outra vez coa á ós teus cristais / xogando chamarán. Versos de Gustavo Adolfo Bécquer na voz de Nacha Guevara.
As andoriñas. Xa non sei se quedan tantas como antes. Intúo que non. De rapaz fascinábame aquel paxariño: polos seus niños e polos lugares onde os facía, tan próximos, tan familiares. Debaixo dos balcóns, á beira das ventás, mesmo dentro das cortes. A andoriña: o seu voo, a súa beleza. "Andoriña nova que voou", cantaba Juan Pardo.
Pardo é a cor da terra ou das follas secas: un ton entre amarelo e negro, cun matiz tirando a vermello. Pardo tamén designa, en América, a mestizaxe: os descendentes de africanos escravizados mesturados con europeos e indíxenas, unha xente que non era considerada nin mestiza nin mulata.
Mulata. Hoxe en día moitos colectivos consideran o termo ofensivo ou racista. Argumentan que reduce a ascendencia afrodescendente a unha idea de "animalización" e hibridación.
Hibridación. Cruzamento entre especies ou variedades distintas para dar lugar a un híbrido. Como híbrido é este tempo: unha mestura de nubes e sol que desemboca nun bochorno, nunha fogaxe absoluta. Pero hai que seguir; hai que seguir con este afogo. Seguimos camiño por este serán sufocante, abafador.