Preocupación pola decisión da Alcaldesa de Lugo, Elena Candia

Como sacerdote das parroquias de Momán e Labrada, síntome na obriga moral e espiritual de expresar unha profunda preocupación pola decisión da alcaldesa de Lugo, Elena Candia, de eliminar a área específica de Promoción da Lingua Galega precisamente na Semana das Letras Galegas.

Non é só unha cuestión política ou administrativa: é unha cuestión de identidade, dignidade cultural e respecto pola alma dun pobo.

A lingua non é un simple instrumento burocrático. É memoria, é comunidade, é tradición viva. A través da lingua transmítense a fe, os afectos, a historia e a maneira de entender o mundo.

E por iso resulta especialmente doloroso que se dea un paso atrás na defensa do galego nun momento no que máis precisa apoio institucional.

Como cristiáns, sabemos ben que incluso Xesús escolleu falar a lingua do seu pobo: o arameo. Non utilizou a lingua do poder imperial romano para achegarse á xente humilde, senón a lingua coa que o seu pobo rezaba, sufría, amaba e esperaba.

Ese feito ten unha enorme carga simbólica e humana: Deus fala na lingua das persoas, na lingua da proximidade, da identidade e da verdade.

Defender o galego non é ir contra ninguén. É defender a dignidade cultural dunha terra e o dereito das futuras xeracións a seguir herdando unha riqueza que *non pertence a un partido político, senón a todo un pobo.

Eliminar espazos institucionais dedicados á promoción da nosa lingua transmite unha mensaxe equivocada: que o galego pode ser secundario, prescindible ou decorativo. E non o é.

Unha lingua que perde presenza pública acaba debilitándose socialmente. E cando un pobo perde a súa lingua, perde tamén parte da súa alma.

Desde as nosas parroquias de Momán e Labrada, onde o galego segue sendo lingua de vida, de oración e de encontro, queremos reivindicar con claridade que amar Galicia tamén significa respectar e coidar a súa lingua.

Porque a fe tamén se encarna nunha cultura concreta, nunha voz concreta e nunha maneira concreta de nomear o mundo e a esperanza.