Mensaxe do obispo de Mondoñedo-Ferrol ás familias
Querida familia:
Hai uns días celebraba eu 51 anos da miña primeira comuñón. Recordo perfectamente aquel día: a ilusión coa que o vivín e preparei, a alegría que supuxo para min e para toda a miña familia, os detalles que artellaron
aquela xornada dentro da enorme sinxeleza. Foi, mesmo na miña inocencia infantil, o inicio dun cambio profundo na miña vida de fe.
Aqueles recordos movéronme a escribirvos esta sinxela carta agora que o voso fillo ou filla se prepara para vivir o mesmo en apenas unhas semanas. Sei que é un momento importante no voso fogar; estades a preparalo con esmero, con esforzo e unha esperanza compartida. Será un día de encontro, de agradecemento polo don da vida, de reencontros familiares, de recordos, de fortalecer lazos importantes.
Con todo, non se trata só dunha festa social. Durante estes anos preparastes o voso corazón e o do voso fillo para un encontro privado con Xesús. El quixo facerse pan -algo tan sinxelo, tan cotián e tan necesario- para indicarnos que así é El. Como o pan nos alimenta fisicamente, así El quere nutrir a nosa vida para protexernos da anemia e axudarnos a superar as dificultades. El faise pequeno e humilde para alcanzar unha vida plena de sentido.
É fundamental lembrar que a primeira comuñón non é unha meta: é un alimento continuo que se nos regala para a carreira da vida. A primeira comuñón non é un premio tras o esforzo, é un agasallo que Deus nos fai porque coñece a nosa fraxilidade. A primeira comuñón non é un punto final, senón o comezo dunha amizade con Xesús e dunha integración real na comunidade parroquial.
A partir de agora, o voso fillo participará plenamente na mesa que o Señor pon para alimentar o camiño da Igrexa. Xa non é un espectador na eucaristía, senón un protagonista invitado. E como é ao redor da mesa onde as persoas crecemos en comunidade, en identidade e familia, os cristiáns, ao redor da mesa da eucaristía, fortalecemos a nosa vocación e misión no medio do mundo. Unidos á ofrenda de Cristo, tamén nós ofrecémonos ao Pai nunha vida entregada.
Na catequese falamos de comunidade, compromiso, ofrenda, Xesús, amizade, alimento, vida, graza, don, camiño, proceso... Pero estas sementes -ben o sabedes- poderían desvanecerse como o arco da vella tras unha tormenta se non atopan apoio na vosa vida familiar. Para que esta semente dea froito, atrévome a pedirvos catro cousas:
· Valorade o que significa a fe, a amizade con Xesús, a vida cristiá: Cando algo nos parece bo para o noso fillo, nótase no tempo que lle dedicamos, nos sacrificios que facemos, na conversación que utilizamos, na alegría con que o compartimos. Non podemos cultivar unha vida cristiá se non a coidamos. A celebración do domingo en familia é o mellor indicador dese valor.
· Acompañádelles no seu espertar espiritual: O exemplo arrastra máis que mil palabras ou consellos ocos. Rezar con eles é unha forma preciosa de proximidade. Talvez este momento é unha boa oportunidade para facer un reinicio, unha ITV da vosa vida espiritual e exporvos, ao voso nivel, como estades e que necesitades a nivel de fe no voso proceso privado e matrimonial.
· Vivide a primeira comuñón con austeridade e sobriedade: Ás veces, entristécenme as noticias de familias que se sobrecargan con préstamos para celebrar grandes banquetes efémeros. A comuñón é unha festa, pero non está vinculada ao malgasto. O espírito cristián únea ao compartir e á xenerosidade, a abrirnos ao mundo sufrinte e vulnerable. Hai moitos xeitos de celebrala con sinxeleza que se adecúan a este espírito. Invítovos a que non falte, na vosa celebración un xesto de solidariedade cara a quen sofre.
· Agradecede o camiño percorrido na comunidade parroquial: É o momento de valorar o que vivestes na parroquia e agradecer aos catequistas e á comunidade que acompañaron aos vosos fillos. Tamén é o tempo para dialogar sobre como podemos seguir mellorando este proceso que fixemos como comunidade.
Termino dándovos as grazas pola vosa decisión de educar aos vosos fillos na fe. Como adoito dicirvos, a familia debe de dar aos fillos as ferramentas fundamentais para afrontar a complexidade da vida; e a fe é, seguramente, o instrumento máis valioso e resistente que podedes entregarlles.
Moito ánimo. Estou á vosa disposición sempre. Que a Sagrada Familia vos bendiga e que, como eles, poidades ver como o voso fillo "ía crecendo en sabedoría, en estatura e en graza ante Deus e ante os homes".
O voso irmán e amigo,
+ Fernando, bispo de Mondoñedo-Ferrol
