O silencio e o baleiro
El mirouna ó ollos. Ela non apartou a mirada. Os dous quedaron en silencio. O silencio é ese instante que, ás veces, flúe e, outras, só deixa baleiro. O silencio é coma un baleiro cheo de sentimentos. Naquel momento había un baleiro, moito silencio e demasiados sentimentos.
El deixou escapar algo parecido a unha carraspeira. Ela tusiu levemente. Os dous sorriron.
O silencio e o baleiro enchéronse de sinais naquela tarde nubrada na que dous seres convivían -ou talvez non- sobre as escaleiras dunha casa abandonada na vila de Baños de Molgas. Un murmurio de pés arrastrándose sobre os chanzos de pedra empezou a invadir aquel silencio. Os dous intuían que xa non había un baleiro que os separase. Os dous, en todo caso, estaban dispostos a lanzarse a el.
El contou mentalmente ata cinco. Ela -seguramente axudada pola telepatía- continuou a conta ata dez. E os dous, intuídos por aquela comunicación directa de pensamentos e sensacións, romperon a rir. O silencio converteuse en alegría e o baleiro encheuse de futuras sensacións que chegarían a cumprirse... ou non.
O reloxo da igrexa deu as seis da tarde. Co primeiro badalo, ela asustouse. El riu. E acabaron rindo os dous durante o resto das badaladas. Xa non había silencio. Xa non había baleiro. Había, iso si, unha sensación de vitoria. Dunha vitoria da que, porén, ningún dos dous coñecía realmente o significado. Aínda así, aferráronse a ela, deixaron mesturarse os sentimentos, colléronse das mans, erguéronse e baixaron lentamente a escaleira de pedra.
