Hermanos, morir habemus.
Xa o sabemos, pero..., Señor, dáme un pouco máis de purgatorio aquí na terra, que lle teño medo ao outro!

Falando da morte; tomándoa en serio: A partir da paixón, morte e resurrección de Cristo, este vocábulo perdeu o seu significado; agora deberamos chamarlle Vida, ¡a vida con maiúsculas!
Matinando en como será a entrada no Ceo, ¡a entrada na vida eterna, na pura, na perfecta, na indolora!, coido que son capaz de formarme unha imaxe mental lembrando aqueles gozos meus de cando volvía á casa paterna despois das miñas ausencias: ¡Deus, que goce, aquelas apertas, cos pais, cos avós, cos amigos, cos veciños, cos carballos da nosa carballeira...! Pois entrar no Ceo ten que ser algo parecido: ¡Volvemos, tornamos, ao Paraíso, do que nos botaron aquelas miserias, aquelas tentacións; volvemos á Casa de Deus!
¿Os espíritos, as almas, abrázanse? ¡Espiritualmente, si! Daquela, quen estará na porta agardando pola miña chamada? Espero que mos presente o meu "chofer", o meu Anxo da Garda, ao que lle pido, desde xa, que toque a bucina ao pasar pola Aduana de San Pedro para que se decaten da nosa chegada, para que saian a esperarme, de ser posible todos aqueles polos que teño rezado, ¡xa que creo na Comuñón dos Santos!
Arriba si que se cumprirá, á perfección, aquel indicativo do Mestre: "Coñecerédelos polos seus froitos". Alí só estarán os bos, os purgados, así que cabe esperar que brillen coma o sol, ¡ou máis! ¡Deus, que día de goce me espera..., con tal de que suba lavado, perdoado!
-.-
Baixándonos ao Dereito Penal español.
Xa o teño medio esquecido, ¡pero está nos meus libros! Repasemos:
La omisión, en derecho, es una conducta que consiste en la abstención de una actuación que constituye un deber legal. Cumpliéndose los requisitos legales, la omisión puede constituir un delito, cuasidelito o una falta.
Así como la acción es un obrar positivo, un hacer, la omisión, en cambio, consiste en un no hacer, en un no actuar, en un abstenerse.
1- La omisión debe ser considerada causal siempre que el acto o los actos omitidos en el caso concreto hubieran evitado la producción del resultado desaprobado por el Ordenamiento jurídico. (S. 25-6-62).
Las acciones y omisiones penadas por la Ley se reputan siempre voluntarias, a no ser que conste lo contrario.
La relación de causalidad entre la acción u omisión imprudente y el resultado, no ha de ser simplemente material, sino eficiente e ideal, o lo que es lo mismo, consecuencia natural, directa e inmediata de la actividad subjetiva del agente, con su mal precaver, en función de causa determinante o principal del evento que mude el mundo exterior; y si coexisten en la imprudencia diversas culpas, concurriendo a la efectividad del evento, los perjudicados con su conduta, sólo ha de valorarse a efectos penales la más relevante o trascendente. (S. 17-2-1969).
Art. 338 bis.- El que pudiendo, con su intervención inmediata y sin riesgo propio o ajeno, impedir un delio contra la vida o que cause grave daño a la integridad, la honestidad o la seguridad de las personas, se abstuviere voluntariamente de hacerlo, será castigado con la pena de arresto mayor o multa de (entonces) de 10.000 a 20.000 pesetas o con ambas penas.
Art. 489 bis. El que no socorriere a una persona que se hallare desamparada y en peligro manifiesto y grave, cuando pudiere hacerlo sin riesgo propio ni de tercero, será castigado con la pena de arresto mayor o multa de...
Para máis ampliación, véxase o novo Código Penal español, que en vez de acudir á catalogación exhaustiva dos distintos tipos de comisión por omisión, acude a unha tipificación xenérica a través dunha fórmula xeral.
-.- Gómez Vilabella, Xosé M.