Manual de inutilidade tecnolóxica
Quixen manipular nunha aplicación do móbil e non houbo maneira. En asuntos informáticos, tecnolóxicos e de redes sociais ando peixe. Aínda que o peixe non anda, que nada. Eu tampouco arreo, non tiro cara adiante porque, agora mesmo, estou quieto. Igual ca o móbil.
Está quieto porque non sei manexalo. Eu son máis de escribir, de andar, de ler, de berrar e de asubiar. Eu son o rei do polo frito. Perdón, ese era Ramoncín. Menos mal que si son rei de min mesmo. Porque, máis alá diso, non son nada: non sei mandar e nin sequera consigo mandar na aplicación do móbil.
Ó mellor é porque non o intento demasiado. Porque non experimento. Porque non furgo nin fochico. Dúas palabras ben fermosas. E as dúas empezan por efe: furgar e fochicar.
Furgar: escarvar superficialmente en algo; manipular algo alterando a súa disposición; ou andar co dedo no nariz. Deste último significado hai moitos exemplos. Abonda con parar nun semáforo e contemplar o panorama: máis dun condutor anda furgando nesa protuberancia.
Fochicar: escarvar na terra; manipular cousas que estaban en orde deixándoas revoltas ou en mal estado; facer calquera cousa a medias e sen maña; ou realizar o acto sexual. Esta última é a mellor definición: a que máis enche, a que máis se goza, a que máis se desexa.
Furgando e fochicando no móbil non saquei nada en claro. Mellor dito: non saquei nada. Porque para certas cousas non valgo un carallo.
Respiro porque, se non o fago, afogo. E por sorte sigo vivo... furgando e fochicando no móbil, a ver se a sorte acompaña, se nace un corvo branco, se soa a frauta. Aínda que, pensándoo ben, pouco vai soar. Porque onde non hai intelixencia, pouco se pode resolver.
Os pasos regulamentarios
Como tiña que cumprir cos pasos regulamentarios para que, segundo os que entenden, a saúde non se escangalle demasiado, non me quedou outra que poñerme ó camiño. Mirei cara ó horizonte e andei.
Andei detrás dos toxos verdes e das almas en pena. Andei á beira dun lagarto e por riba dun valado. Non tardei en facer unha pequena paradiña para recoller un verso que caera dun poema. Ó mellor deixárase caer. Ou tirárase el mesmo. Os versos libres, ás veces, son a hostia.
Andei con pasos caladiños e trepando con forza para facer algo de ruído. O ruído, penso eu, era máis ben para escorrentar o medo. O medo é como ese verso solto: libre. Porén, cando andaba en silencio, a melancolía rañaba, rabuñaba nas entrañas da memoria. Porque a memoria está precisamente aí para botarmos man dela. E hai recordos que empreñan a un de nostalxia.
Cando levaba a metade dos pasos regulamentarios, botei man da miña intelixencia e díxenme que aínda me quedaba a outra metade. De algo tiñan que valer as ensinanzas de don Graciliano. Por certo, tamén andei por aqueles tempos da infancia e da escola: era un neno espelido e experto en matemáticas. Co paso do tempo, a nugalla sumou e a intelixencia restou de tal maneira que acabei convertido nun estudante inepto que só se desenvolvía ben coas novelas do Oeste.
Non tardei en decatarme de que me quedaban dez pasos para completar os regulamentarios. Deinos contándoos mentalmente: un, dous, tres, catro... e dez. Primeiro berrei e despois ouleei. Ouleei pola carrapuchiña vermella e polo verso libre.
