Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

A subxectividade das varas de medir..., de medir as consecuencias (13)

Gómez Vilabella, Xosé M. - viernes, 24 de abril de 2026
Ninguén, nos seus cabales...

desexa a morte; ¿será porque lle tememos ao xuízo, e queremos seguir sufrindo cruces, purgatorio, en vida, para levar un bo currículo de méritos? Se fósemos santos-santos o lóxico sería ter présa por subir ao Ceo, aínda que só fose para convivir eternamente cos seres queridos, cos que se nos anticiparon. En todo caso o dador da vida é Deus, soamente Deus, así que somos meros usufrutuarios dela; ¡só Deus, que nola deu, nola pode quitar!

A subxectividade das varas de medir..., de medir as consecuencias (13) Na miña parroquia, Montecubeiro, e noutras sería parecido, aos suicidas, xunto cos abortos, enterrábanos no "Zarro Novo", un monte distante da igrexa, pero desde o que se vía o campanario, por consideralos restos indignos.

Algo suicidas sómolo en tódalas idades, pero máis dos quince aos trinta, verdes aínda, que nos poñemos en perigo encantados, ¡precisamente cando máis e mellor nos ri a vida! Un deles, eu, no ano 1953, que pedín traslado á sucursal de Sidi Ifni, ¡para que me ascendesen!, en plena pandemia de peste bubónica. Outros quixeron facerse famosos subindo ao Everest, e cousas, temeridades, desas, que poñen os pelos de punta cando os vemos na tele.

¿Os deportes temerarios, que son máis que apostas polo suicidio, e aínda así danse como trunfos?

Terrible drama, sucesos incribles, para os que tampouco hai vacina; ou máis exactamente, a vacina está nos Evanxeos, pero as peripecias fisiolóxicas e psíquicas aínda están verdes, insuficientemente estudadas. Para a OMS: "Las experiencias relacionadas con conflictos, desastres, violencia, abusos, pérdidas y sensación de aislamiento están estrechamente ligadas a conductas suicidas. Las tasas de suicidio también son elevadas entre los grupos vulnerables objeto de discriminación, por ejemplo, los refugiados y migrantes; las comunidades indígenas; las personas lesbianas, homosexuales, bisexuales, transexuales, intersexuales; y los reclusos".

Segundo a mesma OMS: "Los métodos de suicidio más utilizados son el ahorcamiento, la intoxicación voluntaria por plaguicidas y las armas de fuego; y las intervenciones que han resultado ser más eficaces en la reducción de los suicidios son la restricción del acceso a los medios de suicidio; la sensibilización de los medios de comunicación para que informen sobre los suicidios de forma responsable; la puesta en marcha entre los jóvenes de programas de aptitudes para la vida que les permitan hacer frente a las dificultades cotidianas; y la detección temprana, gestión y seguimiento de las personas en riesgo de suicidio. La intervención con mayor potencial inmediato para reducir el número de suicidios es la restricción del acceso a los plaguicidas que se utilizan para la intoxicación voluntaria. La elevada toxicidad de muchos plaguicidas significa que muchos intentos de suicidio con frecuencia desembocan en la muerte, especialmente cuando no existen antídotos o no hay servicios médicos cerca».

Señor meu e Deus meu: Quítanos a vida antes que permitir que nola quitemos nós mesmos. ¡Amén!

¿Cal debe ser a nosa actitude de producirse o suicidio dunha persoa amada ou coñecida? Meditemos un pouco: A psicoloxía e maila psiquiatría indican que o suicidio vén a ser, procede, está ocasionado, por unha mente débil, que nun momento dado non é capaz de reaccionar ante unha fonda conmoción emocional, ou desequilibrios químicos relacionados cun estado profundo de depresión e de temor. ¡Enfermidade, pois, que nos obnubila o cerebro! Así considerado, nestas circunstancias só nos queda estar atentos ás debilidades do corpo, que se non son visibles para o interesado, a familia e mailos amigos algo poden captar, e por tanto precaver, coidar e axudar na recuperación daquel próximo que vexamos en perigo de tomar iniciativas contraproducentes. Para o auxilio que non podamos, ou non saibamos prestar, sempre nos quedará a axuda de especialistas no tratamento da dor experimentada. ¡Pero a tempo, pois as vacinas post-mortem, os responsos, valen para alma pero nunca para o corpo!

Veño de ler un artigo que xulgo moi interesante, elocuente, do Dr. Antonio Cruz, (¿Que podermos dicir como cristiáns acerca del suicidio?), así que ofrezo aos meus lectores un anaco do mesmo:

"Lo primero que conviene señalar es que Jesús no se quita la vida, sino que la pone de forma libre y generosa en manos del Padre por amor a los hombres. Él no quería morir en la cruz. En el huerto de Getsemaní oró amargamente diciendo: Padre mío, si es posible, pase de mí esta copa; pero no sea como yo quiero, sino como tú (Mt. 26:39). Es verdad que su sacrificio fue necesario para redimir a la humanidad, pero Jesús no se suicidó. Lo mataron las autoridades romanas en combinación con las judías. Los demás mártires que ha tenido la fe cristiana desde el primer siglo de nuestra era no fueron tampoco suicidas que atentaron contra sus vidas por motivos religiosos. Otros fueron quienes les quitaron la vida. El verdadero mártir de la fe no se suicida, sino que es víctima inocente de un homicidio. La vida humana es un valor fundamental de la persona pero no es el valor supremo. Según el Evangelio, hay que estar dispuesto a dar la vida por los demás o por el reino de Dios, como hizo el Señor Jesús, cuando sea menester hacerlo. Esto no es suicidarse sino simplemente ser coherente con la propia fe. Cuando un valor absoluto, como la Iglesia o la extensión del reino, está en peligro, ofrecer la vida es algo que dignifica al cristiano y no tiene absolutamente nada que ver con la eutanasia o el suicidio".
-.-

As temeridades no deporte. As medicións do risco.


¡Eu renego delas, así que cantidade de veces estou tentado de apagar a tele…, para no ver o seu final, por se é mortal!

¿Haberá nelas algo de soberbia; será que os tales tamén queren igualar a Deus? Non preciso citar aventuras, nin poñer fotos, pois son, e fanas, para xeral coñecemento. De paso, pídolle perdón a Deus polas miñas.
-.-

En definitiva, dúas responsabilidades, dous coidados, dúas atencións:
A alma e mailo corpo.

Destas hixienes, destas medicións, temos que vincular a alma co corpo pois, mentres esteamos na terra o corpo custodia a alma, responde dela. A lei xeral está ben definida no: Orandum est ut sit mens sana in corpore sano.
Lin nalgunha parte estas recomendacións que me parecen moi acertadas, pero non exclusivas:
"Mantener el cuerpo en buenas condiciones y la mente es fácil si se lleva un continuo mantenimiento de los mismos. Si no, si el combustible para su buen funcionamiento falla, careceremos de ese balance idóneo para vivir bien.
"Una de las cosas que podemos hacer para que funcione bien es revisar qué comemos. Si nos evitamos carbohidratos refinados y azúcares podemos favorecer la eliminación de ansiedad y malestar físico.
"Optemos por ingerir frutos secos, lácteos, aguacates, fresas y alimentos ricos en vitaminas del grupo B para fortalecer el sistema nervioso, consiguiendo así mantener el estado de ánimo alto y la motivación.
"El omega 3 de los pescados azules también son buena opción porque nos ayudan a mantener bajos los niveles de estrés y estimula el desarrollo cerebral.
"Y no podemos olvidar realizar ejercicio físico como herramienta complementaria a la alimentación para un correcto cuidado del cuerpo.
"Con esta práctica conseguiremos, además de una mejor condición física, que nuestro cuerpo aumente la sensibilidad a la adrenalina, que nos ayuda a sentirnos mejor porque evitaremos dolores musculares, malas digestiones, mareos, taquicardias, etc.
"Finalmente, y realmente importante, es el óptimo descanso. Tanto nuestro cuerpo como nuestra mente precisan de una correcta desconexión para reparar físicamente el esfuerzo realizado y reforzar o desechar las conexiones neuronales establecidas durante la vigilia".
Vou parar aquí pois de coidar o corpo, neste, no XXI, sabemos todo isto e moito máis.
En canto a alma..., xa está todo na Biblia Católica, ben medido e ben pesado: ¡Acatémola!


-.-

Só unha síntese:


Coido que sobran demostracións de que aquí abaixo, ademais do actual Sistema Métrico Decimal, temos outros sistemas, todos eles subxectivos, para medir segundo nos convén; ¡ou máis exactamente, segundo nos apetece! En vista diso a miña esperanza póñoa en que Deus me mida, me pese, na súa báscula da misericordia, que esa si que ten Fiel Contraste, ¡o propio Deus!
Gómez Vilabella, Xosé M.
Gómez Vilabella, Xosé M.


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
HOMENAXES EGERIA
PUBLICACIONES