Á atención dos medios de comunicación:
Como sacerdote e párroco das comunidades de Xestoso (Monfero), Cambás (Aranga), Momán (Xermade) e Labrada (Guitiriz), escribo desde a vergoña, a indignación e a dor máis profunda ante a actuación da xerarquía da Igrexa fronte á pederastia.
Non podo nin quero suavizar as miñas palabras. Dígoo con plena conciencia da súa gravidade: considero que moitos responsables da xerarquía eclesiástica actuaron como
auténticos terroristas morais, polo terror que a súa conduta provocou nos nenos e nenas vítimas, nas súas familias e na sociedade enteira.
Terror nos menores, que sufriron abusos irreparables por parte de quen debía coidalos.
Terror nas familias, abandonadas, ignoradas ou silenciadas cando buscaban xustiza.
Terror na sociedade, ao comprobar que quen predica o ben protexeu o mal.
Este terror non é unha esaxeración: é a consecuencia directa do silencio, da complicidade e do encubrimento. Durante décadas, demasiados bispos non estiveron á altura da súa responsabilidade. Calaron cando debían falar, ocultaron cando debían denunciar e protexeron aos culpables en lugar de defender ás vítimas.
Ese silencio non foi prudencia: foi complicidade.
Ese encubrimento non foi erro: foi inxustiza.
Como sacerdote, avergóñome profundamente desta realidade.
O Evanxeo, que é a única referencia válida para un cristián, non deixa lugar a interpretacións interesadas. As palabras de Xesús son claras, duras e absolutamente inequívocas:
"Quen faga dano a un neno, máis lle valería que lle colgaran ao pescozo unha pedra de muíño e o tiraran a un pozo."
Estas palabras non son simbólicas nin decorativas. Son unha condena radical do abuso e, tamén, de quen o permite ou o encubre.
Por iso, afirmo con rotundidade: non só son responsables quen comete os abusos, senón tamén quen, tendo autoridade, os permitiu, os silenciou ou mirou para outro lado.
Non estamos ante casos illados. Estamos ante un problema estrutural sostido por unha concentración de poder sen control, por unha cultura clerical pechada e por unha grave falta de transparencia e rendición de contas.
A Igrexa non pode seguir funcionando como un espazo á marxe da xustiza. Debe someterse plenamente á lei civil, colaborar sen reservas cos tribunais e poñer no centro ás vítimas: escoitalas, crelas, reparalas e acompañalas de verdade.
Mentres non haxa verdade, non haberá xustiza.
Mentres non haxa xustiza, non haberá credibilidade.
E mentres non se desmonte esta estrutura de poder que permitiu o abuso e o seu encubrimento, o problema seguirá existindo.
Estas palabras non nacen do odio, senón da fidelidade ao Evanxeo e do deber moral de non calar. Calar hoxe sería traizoar ás vítimas e traizoar a Xesucristo.
Por todo iso, reitero o meu compromiso firme de seguir denunciando calquera forma de abuso ou encubrimento dentro da Igrexa, veña de onde veña, e de traballar por unha Igrexa que deixe de xerar medo e volva ser un espazo de verdade, xustiza e protección para os máis pequenos.
Atentamente,
Luís Rodríguez Patiño, Párroco de Xestoso (Monfero), Cambás (Aranga), Momán (Xermade) e Labrada (Guitiriz).
