O home da bolsa ó ombreiro
Baixei do piso. Saín. Andei -é dicir, practiquei esa actividade revolucionaria de poñer un pé diante do outro-. Aire frío. Un raio de sol. Tarde primaveral, pero con malas intencións. Piquei uns cacahuetes. Abrín o libro. Lin. Pola beira do río; ó sol, á sombra, facendo ese baile absurdo de "agora teño frío, agora non". Acabei
cubríndome cunha pequena capucha; o aire seguía a ser frío e, para máis inri, onte decidira rapar a cabeza, como se fose boa idea.
Seguín lendo. Saudei ó meu amigo ganso e acordeime da amiga das "ocas". Non tardei en deixar a lectura: ler con frío é un deporte de risco. Continuei andando co libro na man, pechado, que para iso tamén serve.
Fun a un súper mercar catro cousas anotadas que, por algún misterio da física cuántica, se converteron en algunhas máis. Xa comprara tamén pola mañá. Son o home da bolsa ó ombreiro. E, por manter a reputación, carguei con ela... ó ombreiro. Coherencia ante todo.
Botei a andar de novo. Pensando nun futuro relato. Resultado: nada. Baleiro absoluto. Paso a paso cruceime con xente, vin pasar coches e os pensamentos ían e viñan... pero máis ben viñan pouco. Porque, claro, cando non hai intelixencia -ou cando decide coller o día libre-, tampouco hai moito que rascar.
Total, a seguir andando. Non por moito tempo, porque o café estaba esperando por min. E un non fai esperar ó café. Entrei no local. Nin sequera pedín: cando me ven, xa saben o que quero. Só tomo café. Sempre tomo café. Hai tradicións que non se poden traizoar.
Sentei na mesa, cun punto de desesperación creativa. Abrín o caderno. Preparei o bolígrafo. E pasou o de sempre: unha palabra levou a outra, unha parvada a outra... e cando me quixen dar conta, entre palabras, parvadas e música de fondo nos auriculares, o Pingas, o relato xa estaba feito.
