A besta e o tempo
Vinte e un anos, dous meses, once días, unha hora, cincuenta minutos. Ese foi o tempo que a besta precisou para acosar á súa vítima. E, porén, abondaron vinte minutos para que lle saltase á xugular ata que a vítima exhalou o derradeiro suspiro. A besta non perdoou.
Logo deses máis de vinte e un anos ben puido facelo. Acompañáraa sempre, mesmo conviviran como dúas presenzas condenadas a compartirse.
Incluso poderían ter aprendido a coexistir en certa harmonía. Mais non: a besta non tivo compaixón nin misericordia.
Durante ese tempo, houbo tamén unha sorte de tregua aparente. Ás veces, a besta concedíalle un respiro, unha pausa, un repouso. A vítima, entón, tentaba gozar dese benestar, desa calma efémera. Pero canto máis se confiaba, máis feroz regresaba o ataque: sen piedade, con saña, con furia, con crueldade e con carraxe. E aínda así, a vítima tamén tiña bos fígados, tiña carácter; era de resistir, de non renderse e, como se adoita dicir, nin puto caso lle facía á besta.
Co paso do tempo, a besta fíxose máis violenta, máis insistente, mentres que a vítima empeza a cansar, a esgotarse. Sentía o seu alento, a súa proximidade constante, e máis dunha vez estivo a piques de baixar os brazos. Mais, fronte á inclemente teimosía da besta, a vítima respondeu con toda a forza que lle quedaba, impulsada polas ansias de vivir.
Vinte e un anos, dous meses, once días, unha hora, cincuenta minutos. Para resolverse todo nos vinte derradeiros minutos. A besta ganou. E, dentro da dor e da agonía, a vítima, por fin, descansou.
