Aira de sombras
Noite pecha. O silencio envolve a aldea. Por pouco tempo: na outra punta da localidade ladra un can. A este respóndelle outro. E outro. E outro. E, de súpeto, un estralo, un ruído máis forte. Un disparo. Na aira do Forno. Ou quizais na do Pombal. Por alí será.
Engrúñome, encóllome na cama. Sei o que significa ese disparo. Estamos no 13 de decembro de 1936. Ou no 14 de xullo de 1938. Ou no 20 de abril de 1942. A represión. Os vencidos apandan; os vencedores mandan. E de que maneira: a base de denuncias, paseos, cunetas, paredóns, fusilamentos... e medo, moito medo. Demasiado medo.
Un medo que me fai acurruncharme entre as sabas e as mantas da impotencia. Medo a que me toque, porque me pode tocar. O medo é libre; penso que é a única liberdade que nos queda. Nin sequera nos pensamentos nos deixan ser libres.
Rezo para que ese temor esvare pola noite pecha e que a madrugada asome coa tranquilidade do que, grazas a Deus, non foi. É un soño efémero: outro disparo máis. E máis cerca. Seguro que xa están na aira de Arriba. Saben do terror que causan e móstrano, precisamente para causar máis terror.
Súo por debaixo das sabas que cobren o medo, das mantas que agochan o pánico, o pavor, o arrepío, o horror. Se me atopan, seguro que sortearán o final do veredicto: cuneta ou paredón. Botarano a sortes, a cara ou cruz. Ou ó tiro ó branco: se nunha perna, paredón; se nun brazo, cuneta. Máis disparos que se achegan. Máis medo acumulado.
