Opinión en Galicia
¡Xo, cabalo; xo! (4)
Gómez Vilabella, Xosé M. - viernes, 20 de marzo de 2026
Saulo, eu tamén...
Quero caer do meu cabalo,
antes de que me leva aos trotes malos;
quero quedar cego aos vicios,
e tamén aos erros do paganismo;
¡iso tamén!
Dime, Saulo:
¿Onde están eses apóstolos
aos que te encomendou Deus
apeándote do teu cabalo,
para que, a min tamén,
tamén a min,
me ensinen ese Camiño,
o Camiño dereito,
o de ir, con eles, ao Ceo?
-.-
Grazas, Saulo.
Grazas,
por prestarme o teu cabalo,
a montura da túa conversión.
¡Que sorte apearse en marcha,
antes de que o diabro nos leve
ao seu mal,
para a cova infernal!
O caso é que debo ter nela,
xulgando polas trazas,
medio cento de amigos,
daqueles da alma,
que tanto gozaban empuxando
a miña
aos precipicios da súa perdición
letal.
¿Salvaríanse?
¡E ata se salvarían, sendo Deus quen é,
que non lle importou que crucificasen
ao seu Fillo
no medio de dous ladróns;
e para máis
INRI
ata lle perdoou a un deles,
que do outro nada se sabe;
se cadra tamén o fixo, tamén, que Deus é así,
un cacho de pan;
¡por algo se quedou escondido
na fariña da súa Última Cea,
e para iso, asma!
-.-
Noso Pai
¡Albízaras, que volvemos á casa;
á grande, á eterna, á celestial!
¿Como foi...,
iso; de perdido aquel paraíso?
Deus xerou un fillo
nunha virxe,
utilizando o seu Espírito.
Esa foi a forma de redimir aos herdeiros
daquela Eva,
tan soberbia e tan ambiciosa,
de paso que lle levaba a contraria
a Lucifer.
Quixo demostrarnos que só Deus
é Deus,
e como tal, paternal!
O Fillo de Deus,
para maior claridade,
para maior caridade,
¡explicounos,
nunha parábola,
o caso dun fillo pródigo!
¿Pródigo?
¡Iso tamén o somos nós,
que malversamos un paraíso,
téndoo prohibido!
A humanidade
botaba de falta a Eternidade,
a casa paterna,
e Xesús pagou a entrada por nosoutros,
ao prezo dunha Paixón:
¡Morrendo no Calvario!
¿Polos malos?
¡Tamén,
tamén polos malos!
Pois,
xa fai falta bondade,
que outro tanto
non o faría ningún humano!
-.-
Que estás no Ceo
Obviamente,
¿onde, se non?,
pois nese sitio,
ao que esperamos viaxar definitivamente,
te-lo teu trono, o celestial,
cousa que non se contradí
con que vixíes de cerca,
noite e día,
a túa terra,
esta finca na que xeraches ao teu Fillo,
segunda persoa trinitaria.
O Ceo é dos espíritos,
e a terra dos corpos;
daquela,
¡que felicidade poder emigrar,
definitivamente,
á Corte Celestial,
sen os achaques deste corpo
caído do Paraíso
por un pecado mortal!
-.-
Santificado sexa o teu Nome.
¡Que menos que santificar,
que loar,
ao Santo dos Santos,
tan santo
que foi capaz de facerse home,
de encarnarse,
de cargar coa cruz,
coa nosa,
merecida por nós;
si, por nós,
pois,
somos,
ademais do barro,
pecadores!
Santificalo consiste en non esquecelo,
en recoñecer a santidade absoluta,
levando o seu nome,
no fardelo
do corazón.
¿Como se fai, como se logra?
De mil maneiras,
pero a mellor predicación
é a que se fai coa nosa exemplaridade
séxase,
imitando ao Xesús de Nazaret!
-.-
Veña a nós o teu Reino.
¡Claro, que veña o que pode vir,
pois nós,
como moito,
o que podemos facer
é servir,
así na terra coma no Ceo!
Neste mundo do egoísmo,
daquela Eva herdado,
máis ben adoitamos pedir
que veña a nós,
non o teu Reino senón o noso,
ignorando,
querendo ignorar,
que a riqueza es Ti,
Rei de Reis,
Señor dos Señores,
bondade Infinita!
-.-
Fágase a túa vontade...,
¿así na terra coma no Ceo?
¡No Ceo, alá Ti, pero,
o que é na terra?
Aconsellados por Lucifer,
inimigo teu, e noso
tamén,
quixemos roubarte, que non imitarte,
igualarnos co que non era noso,
soberbia chamada!
¡Pois vaia animalada,
pretensión infernal
aquela de roubar os poderes celestiais!
As consecuencias foron definitivas:
¡Pasámonos ao inimigo,
a cambio dunha folla de parra!
-.-
Gómez Vilabella, Xosé M.
Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los
autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora
