A esperanza

Hai un refrán que di que: "o que espera, desespera".
Pero, para non desesperar, voume refirir a unha virtude teologal.
A ESPERANZA
Hai tres virtudes infundidas por Deus no corazón humano para ordenar a nosa vida según a súa vontade: a fe, a esperaza e a caridade.
Todas son moi importantes, aínda que a primeira é a FE; pero a ESPERANZA permítenos aspirar ó Reino dos ceos e á vida eterna, que foi o que nos prometeu o Noso Señor Xesucristo ós que cremos nel, por medio da gracia derramda nos nosos corazóns polo Espírito Santo.
Esto é o que cremos moitas persoas ó longo e ancho dese mundo.
Os ateos, non o cren. ¡Mala sorte!
Os ateos e os crentes somos iguais en todo menos na forza da gracia que o Señor derrama no corazón dos que se adhiren libremente a El.
ESPERANZA TÉMOLA TODOS:
-Unha criatura espera ser maior para mandar e non ter que obedecer, porque non sabe que é máis doado o último.
-Un estudiante espera aprobar aínda que non poña toda carne no asador.
-Un xove quere chegar a maior para ver logrados os seus soños.
-Un doente espera sanar para ter autonomía persoal
-Un pobre quere chegar a rico para non ter que "estira-los cartos"
-Un traballador espera o remate da xornada laboral para dedicarse ós asuntos persoais.
Todos esperamos algo ou a alguén.
A ESPERANZA CRISTIANA VAI MÁIS LONXE
Non se conforma con acadar obxectivos terrenais, moi naturais todos eles.
A esperanza cristina ten a súa forza na gracia que o Espírito Santo derrama na alma dos que cren nel.
É unha forza superior que sobrepasa toda arela humana.
É Deus quen fai o milagre.
-O milagre de loitar con tódalas nosas forzas polo ben común, sabendo que é Deus quen obra a través de nós, porque as nosas forzas son moi limitadas.
-O milagre de superar unha proba que humanamente non ten solución, de non ser pola intervención divina.
-O milagre de levar con paciencia as probas que nos pon a vida, por difíciles que sexan porque Deus "quere podarnos" para que deamos mellores froitos.
-O milagre de esperar contra vento e marea, porque para Deus nada hai imposible.
TAMÉN ANTE O PERIGO DE MORTE
Esta é a razón máis importante da esperanza cristiana.
A morte é un paso necesario para pasar á vida eterna na morada que o Señor nos ten reservada desde a eternidade.
Un ateo pode ve-la morte como o remate, como algo moi tráxico, como o peor que lle pode pasar a un ser humano.
Certo que a morte é algo que todos tememos porque aspiramos a vivir.
A vida é sagrada, algo tan milagrosos que todos queremos disfrutar.
Por eso debe ser moi triste pensar que coa morte, remata todo.
COA MORTE REMATAM MOITAS COUSAS
-Remata o ritmo de vida que levamos.
-Remata a compañía de persoas moi queridas.
-Remata a presenza física.
-Remata esta vida terrenal.
Tamén rematan:
-Os traballos da vida diaria.
-As loitas a veces insostibles.
-A dor e a enfermidade.
A nivel temporal e material, todo o que empeza, un día ou outro, remata.
PERO SOMOS MOITO MÁIS QUE MATERIA
Ademais dun corpo corruptible, tamén temos unha alma incorruptible.
Nela levamos impresa a nosa vida máis aló da morte.
Por eso as persoas santas de verdade están desexando pasar o tránsito de morte para gozar eternamente na presenza do Dono da vida.
A ESPERANZA DÁ VIDA
-Esperar confiadamente dános seguridade.
-Esperar que todo irá ben, dános tranquilidade
-Esperar nun mundo mellor para todos dános ganas de construílo, porque a esperanza non defrauda.
"CONFIEMOS E LOITEMOS"
Este será o título do seguinte artigo.
Moitas grazas por teme na súa consideración nesta ocasión.