Opinión en Galicia
¡Xo, cabalo, Xo! (1)
Gómez Vilabella, Xosé M. - martes, 17 de marzo de 2026
¡Xo, cabalo!
Por terra, mar e aire, voando vai o meu cabalo.
Por terra, mar e aire escápanseme as verbas,
soas,
coma un cabalo sen freos,
coma un cabalo sen solta.
¿De que fuxo, eu?
¡Aí é nada!
Das verbas prosaicas
e dos pensamentos aquilatados,
pois,
estou soltando a imaxinación,
en busca da liberdade.
Quero dicir o que penso,
¡que vai sendo hora!
Quero soltar a imaxinación
para dicir o que creo,
e non o que me fixeron crer
aqueles fascistas,
adestrado coma un loro
desde o meu amencer!
Quero ser eu, eu mesmo,
pois agora, de xubilado,
outras atumes non teño!
É boa desgraza ter que levar o rego
para comer,
pero aínda é peor non poder traballar
por culpa deses que racionan o traballo
politiqueando.
¡Agora son libre,
tanto,
que ata podo falar só
desde o meu palco!
¡Deus canto me vou divertir
neste baile das verbas,
e para iso sen ter que usar ese móbil dos rapaces!
Comezarei polo verbo amar:
Eu amo
, a quen me pete, a quen mo mereza.
Tu amas
, se es capaz de facelo.
El ama
, e se non o fai, peor para el,
que se vai caer
do seu aparello.
¡Daquela dará co cu no chan,
que é de onde nunca se levantan os egoístas,
sexan españois ou estranxeiros,
nativos ou forasteiros!
Mentres todo iso pasa,
se os cans do meu pobo ladran,
¡eu cabalgo
no meu cabalo!
-.-
A muiñeira de Mosteiro
¿Que pasou, muiñeira,
que lle fixeches ao troiteiro de Castro do Rei?
Señor, picoume a pedra, e picouma de vez:
tanto se emocionou, tanto acelerou,
dálle que te pego, dálle que che dou,
que se lle foi o martelo
,
pola moxega!
¡Escangallamos a peneira
de tanto que peneiramos para volvelo ao seu!
Tra-la-ri-ro, tra-la-rá.
¿Que fixeches, muiñeira,
onde está ese troiteiro de Castro do Rei?
¡Señor, o que tiña que pasar, pasou:
Volveu coa cana empalmada,
e daquela deu en apañar nas troitas
,
por debaixo do meu refaixo!
¡Escangallamos a peneira
de tanto que peneiramos para volvelo ao seu!
Tra-la-ri-ro. tra-la-rá-
Rapaces de Pol, vide moe-la moenda,
e de paso picádelle a pedra,
que non ten quen lla pique...,
á súa maneira!
Repicádea con xeito, por arriba e por abaixo,
punto vai e punto vén,
e non coma ese troiteiro de Castro do Rei,
que tan mal lla picou que se esfarelou!
Tra-la-ri-ro, tra-la-rá.
-.-
Gómez Vilabella, Xosé M.
Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los
autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora
