Convivir coa dor

As convivencias son todas máis ou menos difíciles.
Somos todos tan diferentes...
Necesitamos renunciar a moitos dos nosos gustos para poder acomodarnos ós gustos dos outros e poder convivir pacificamente.
Temos moitas aristas que molestan ás persoas coas que nos encontramos polo camiño da vida:
-Existen diferenzas entre pais e fillos e viceversa
-Existen diferenzas entre irmáns.
-Existen diferenzas entre veciños.
-Existen diferenzas entre o alumnado e o profesorado.
-Existen diferenzas entre os doentes e o personal sanitario
-Existen diferenzas entre superiores e subordinados.
Existen diferenzas...
Pero tamén existe un denominador común:
A CONVIVENCIA: DENOMINADOR COMÚN
-Por razóns convivencia ámanse os esposos para levar adiante o seu proxecto de familia
-Por razóns de convivencia, límanse asperezas entre pais e fillos.
-Por razóns de convivencia suvíanse as relacións entre irmáns porque teñen as mesmas raices.
-Por razóns de convivencia: alumnado e profesorado póñense de acordo porque é o mellor camiño para preparar un futuro prometedor.
-Por razóns de convivencia, enténdense doentes e persoal sanitario porque está en xogo a saúde e, a veces, a vida.
-Por razóns de convivencia acomódanse superiores e subordinados.
Por amor a Deus e a Igrexa Católica, levámonos como irmáns os seus fillos.
RESUMINDO: as convivencias teñen as súas dificultades; pero as ventaxas son moitas máis e merecen a pena.
A MELLOR LIMA
A mellor lima é o AMOR sen lugar a dúbida.
-Cando hai amor entre os esposos, a convivencia funciona aínda que a carga resulte pesada de vez en cando.
-Sempre hai amor entre pais e fillos, por eso as convivencia é fluida, aínda que haxa desfase xeracional; eso é inevitable.
-Entre irmás pasa máis ou menos o mesmo.
-Pero con algúns veciños, a veces, convén gardar distancia...
-E cos superiores: a veces é moi fácil. Outras, depende.
-Cos sacerdotes non é tan difícil porque a Palabra de Deus rega as relacións coa gracia do perdón e da fraternidade.
A veces, entre cristianas tamén hai diferencias porque cada persoa interpreta a Lei á súa maneira.
Pero con amor, todo se supera.
¿E CANDO HAI QUE CONVIVIR COA DOR?
Esto xa son palabras maiores; pero a veces non queda outro remedio.
Hoxe en día a medicina avanzou moito e hai quen di que non hai por que pasar dor; pero non é certo.
A MEDICINA:
-Cálmanos a dor de moas.
-Cálmanos as cefaleas.
-Cálmanos unha lumbalxia.
-Cálmanos cando temos que facer unha intervención cirúrxica.
Cálmanos en motas ocasións; pero noutras...

TOCA CONVIVIR CON ELA
A dor forma parte da vida.
É común a tódalas civilizacións, a tódalas latitudes, a tódalas culturas, a tódalas relixións e a tódolos tempos.
Hai dores moi rebeldes
Dores que non teñen cura.
Dores coas que non queda outro remedio máis que convivir.
A mellor maneira de convivir coa dor tena que descubrir cada persoa coa axuda do correspondente profesional de medicina.
E cando chega a ocasión de que a medicina xa non pode axudar máis:
A PACIENCIA É UN REMEDIO MOI EFICAZ.
Pero cada persoa ten o umbral da paciencia nun límite diferente.
Porque a dor é algo tan duro, TAN DURO, que a veces as forzas humanas vense superadas e rebélanse, fai acto de presenza o mal humor e pode aparecer a desesperación...
A DOR NON FAI DISTINCIÓN ENTRE ATEOS, AGNÓSTICOS OU CRENTES; PERO...
As persoas crentes sofren igual que as ateas; a diferenza está no consolo da gracia de Deus.
Suman o seu sufrimento ó do Señor, convertíndoo en corredentor e o Señor dálles forza para non desesperarse, porque están na súas mans.
Non perden a esperanza.
"A ESPERANZA"
Este será o título do seguinte artigo.
Moitas grazas por terme na súa consideración nesta ocasión.