A vida é como a billarda
Misericordia para os que pensan que a vida é un cantar nos beizos e un ramo de rosas na man. A vida en "Forrest Gump" era como unha caixa de bombóns. Na Galicia profunda, porén, é máis ben un fouciño dálle que dálle e un sacho ou arado abrindo as entrañas, as asaduras, a terra. A vida é como a billarda: a base de golpes de palán, vai.
Piedade para os que cren que a vida pode ser marabillosa se non se lle ten medo. Ás veces non dá medo... produce pánico, horror. O medo é libre, e chega un simple traspés para que todo se nos derrube, para que nos caguemos pola pata abaixo. A vida é fermosa cando todo é mol; vólvese dura cando os obstáculos, os contratempos e as dificultades atrancan o camiño.
Compaixón para os que pensan que a vida é unha bágoa e dous sorrisos. Hai de todo na viña do Señor. A vida é un suspiro e unha eternidade; un salouco e unha alegría; un ir e vir; un esperpento e unha emoción; unha estrela que brilla e un buraco onde a escuridade se fai máis negra. A vida é ese soño que soñamos espertos... mais, durmidos, pode asomar un pesadelo.
Benaventurados os que a aceptan tal como é: nesa caixa de bombóns, nesa billarda, nesa fermosura e nesa dureza, neses soños e neses suspiros. Réprobos os que a reducen ó polo negativo dunha batería que apenas consegue arrincar, acender a existencia. Venturosos os que saben que sempre hai unha luz ó final do túnel. Infelices os que a consideran un naufraxio continuo.
A vida é o sabor acedo dun caldo con balor, pero tamén o pracer de comelo á beira do lume da lareira. A vida, simplemente, hai que vivila.
