Marisina leva una casa grande con horta e fillos, con piscina, home e netos. Cociña coma os anxos e móvese entre os mobles e esculturas coa elegancia dunha bailarina de pés pousados na terra. Reina cal princesa das Galanas coa sabedoría de quen comprende e acepta as diferenzas que fan máis rico o noso mundo.
Marisina é tan doce que Méndez a pintou entre flores, con tons suaves para non mancar.
Ademais da casa grande e real, ela leva una pequena que vai creando, engadindo un moble, deitando un bebé, colocando a lámpada e o espello, un estante e os pratos dos días de gardar... Todo pequeniño, en miniatura, todo diminuto, un Liliput propio á medida do soños. Unha fantasía.
Nesa fantasía participa Alfonso pintando diminutas táboas para adornar as paredes, e tamén, cando admira o seu traballo e promove a afección a construír esa segunda casa, ese antigo "ensoño" da casa de bonecas, e a volta á infancia para recrear os desexos cumpridos.
A casa de bonecas é o fogar da nenez, o espazo da inocencia, esas coordenadas onde podemos recuperarnos, volver atrás e traer a nena que segue a vivir en nós.
É bonito ter dúas casas, unha grande chea de realidade, outra pequena para gardar a maxia do tempo que se foi ou nunca acabou de irse, a maxia dun pasado no cal xogar se correspondía con actuar e o horizonte era medrar.
Sei que un día nesa casa pequena haberá una dona rubia, alta e esvelta do brazo dun dandi de melena gris que se apoia nun bastón. Pasearán as estancias do tempo mentres esa mesma dama ergue o teito para recolocar cunha inmensa man as figuras. A existencia suspendida na que os nenos non medran e pasan a vida xogando ao coidado dos seus maiores.
De tratarse dun relato contado con imaxes, o remate sería o instante no que o dedo índice peitea á pequena nai mentres coa man esquerda Marisina alisa o pelo.
O bucle encadeado no instante eterno.
