Cantar triste de Eurovisión

'Triste o cantar que cantamos' chora o verso de Rosalía. A nosa Rosalía de Castro. Cancións tristes no festival de Eurovisión de 2026. Purpurina e luces para uns, defensa dos dereitos humanos para outros. Cinco países deciden poñerse de costas e abandoar a frivolidade dun concurso que coa participación de Israel pecha os ollos diante do xenocidio palestino. Países Baixos, Islandia, Eslovenia, Irlanda. E un dos Big Five que máis cartos aporta, España. Algún gañador devolve o trofeo.
A resposta foi distinta na brutal agresión a Ucraína polo nostálxico imperialismo de Putin. Organismos da decencia internacional, da música, dos deportes expulsaron ao país agresor. A democracia soporta mal o matonismo. O multilateralismo abomina do unilateralismo. Por iso custa entender que non se tomen as mesmas medidas contra a traxedia humana e material na Franxa de Gaza. Cunha tregua que apenas é tregua. Contra a brutalidade dunha guerra interminable que nunca foi guerra.
Xusto cando veñen de estrear "La voz de Hind". A historia triste da nena palestina de seis anos. Atrapada no coche coa familia xa morta. O fío de voz no móbil tenta pedir axuda. Pero, como no conto de Carapuchiña Vermella, os lobos están á espreita no tanque blindado. Desde a torre de aceiro os verdugos contemplan a vítima: o coche familiar destrozado. Dentro, cadáveres dos tíos e primos. A nena aínda viva. Illa diminuta nun mar de sangue. Hind. Chora e pide axuda antes de que a noite esperte o instinto depredador dos lobos. Homo homini lupus, escribíu Plauto en Asinaria. 'O home é un lobo para o home, e non un home, cando ignora ao outro'. A voz da nena chega ata a casa da avoíña, a casa da Media Lúa Vermella. Tentan chegar ata a nena, salvar á inocente. "Estou moi asustada. Por favor, ven. Ven e lévame. Por favor, virás?". Canción triste de Hind. Foron. En van. Os lobos só mostran solidariedade coa manada. A pel de ferro dos tanques é insensible a pel humana. A poucos metros, destruída por un proxectil de fabricación Usa, a ambulancia e os corpos de dous sanitarios.
A nena Hind Rajab, os civís palestinos, atrapados entre dous fascismos: o de Hamás e o de Talión. Os dous desapiadados. Cunha sede de vinganza que non se apaga. Que converte ás vítimas de onte en vitimarios hoxe. Neste conto de terror escoitamos o timbre de crueldade do goberno israelí e o delgado fío da voz de Hind. Os dous son dos nosos: o oubeo dos lobos humanos e as bágoas da cativiña.
As luces, os decibelios e as cores do concurso televisivo borrarán esta historia miúda. Silenciarán os versos.
"Triste o cantar que cantamos
mais que facer se outro mellor non hai".
De verdade non hai outros cantares en Eurovisión sen crueldade, música sen sangue, versos sen ollos pechados?