Mensaxe do bispo de Mondoñedo-Ferrol para a Xornada Mundial da Vida Consagrada 2026.
Na nosa diocese de Mondoñedo-Ferrol existen numerosas presenzas de vida consagrada. Vinte e unha comunidades relixiosas abrazan a nosa xeografía, desde o latexado da cidade ata o silencio do mundo rural, respondendo os retos de cada comarca. Son comunidades que se dedican a tarefas moi diversas: desde aquelas cuxo carisma é a oración e a contemplación, ás que prestan os seus servizos no mundo educativo, pastoral e social. Representan a riqueza do Espírito que, en épocas e tempos diversos, foi embelecendo á Igrexa con carismas diferentes para responder os retos de cada momento.
En cada presenza de vida consagrada na nosa diocese atopámonos unha comunidade de homes ou de mulleres. Esta pode ser máis ou menos grande, máis ou menos diversa, que atesoure a sabedoría dos anos ou o empuxe da mocidade. Pero todas son comunidades de crentes que, a través dos tres votos (pobreza, castidade e obediencia) tratan de vivir con radicalidade os ensinos de Xesús. Cada unha destas casas abertas convértese, sen dúbida, en faro, en lugar de referencia para moitas persoas: nelas atopan moitos un fogar onde ser acollidos, un lugar onde ser escoitados, unha familia onde ser animados, unha luz que se nos ofrece no medio da escuridade e as tebras da vida.
É fermoso percibir e ser consciente da moita vida que pulula ao redor das diferentes presenzas da vida consagrada que coñezo. O é no mundo urbano e, especialmente, na contorna rural. Cando unha delas languidece ou se pecha, toda a Igrexa e toda a sociedade perde e empobrécese con ela. Trátase dunha vida que non se pode cuantificar en termos económicos, porque ten un valor intanxible que, con todo, é especialmente necesario nesta sociedade onde faltan referentes, testemuñas, puntos de encontro desde os que construír. Canto ben fan todas e cada unha das casas de relixiosos, relixiosas e monxas esparexidas pola nosa diocese!
A Igrexa celebra cada 2 de febreiro a Xornada da Vida Consagrada. Un día para sentir a beleza destas vidas entregadas a Deus, á Igrexa e á sociedade. Unha data para orar para que a luz da vida consagrada siga viva e acesa na nosa Igrexa, porque a necesitamos. Unha ocasión para agradecer o seu quefacer e a súa vocación entre nós. Unha oportunidade para descubrir o significado e a riqueza que a radicalidade dos seus carismas ofrece a nosa Igrexa. Unha invitación ás persoas consagradas a renovar a súa propia consagración, tal e como faremos en senllos actos en Viveiro e Ferrol. Unha posibilidade, por último e non menos importante, de preguntarnos e expor a vida consagrada como camiño de plenitude e beleza para os nosos nenos e mozos. Deus segue chamando, Deus segue necesitando mozos que queiran ser as súas mans, os seus ollos, os seus pés
no medio do noso mundo!
Seica a vocación consagrada está pasada de moda? Seica hoxe xa non se necesitan estas vidas que nos indican a radicalidade evanxélica e que son un signo no medio do noso mundo? Non. Ao contrario. Hoxe máis que nunca necesitamos homes e mulleres que se empeñen no seguimento de Xesús, configurando a súa vida o máis fielmente coa de Cristo. Necesítanse persoas que anticipen o ceo, ensinándonos que o definitivo non é o que posuímos hoxe. Necesítanse homes e mulleres que nos ensinen a vivir a fraternidade, no medio da pluralidade do noso mundo. Búscanse persoas que proféticamente nos interroguen e animen no noso camiñar pola vida.
Por iso, paréceme bonito que, como lema para esta xornada, elixiuse unha interpelante pregunta que está na base de toda vida consagrada: Para quen es? En efecto, é todo un exame de conciencia persoal e comunitario, pero tamén é unha pregunta que che convida a ti, que o les, a facer un camiño persoal de resposta: é a iso ao que chamamos vocación. Búscaa!
O voso irmán e amigo,
+ Fernando, bispo de Mondoñedo-Ferrol
