A nai que voaba
Nacín na copa dun carballo. Miña nai era tan lixeira que voaba. Mesmo semellaba que voaba cando corría. Cando corría e me adiantaba sempre soltaba aquela ladaíña que, sendo neno, amolábame, xiringábame unha chea: "bícame no cu que teño paxariños". Agora, esta ladaíña recórdoa con cariño. A unha nai téñenselle todos os agarimos do mundo.
Eu saín á miña nai. Igual de lixeiro. A diferenza é que, en vez de voar, estombállome no sofá e vexo a vida pasar. A vida e as películas. Entre película e película -ou entre libro e libro- penso en miña nai, na lixeireza de miña nai. E xa que estou en plan confesión, tamén teño que admitir que miña nai era aínda máis lixeira coa man. Nunca llo tomei a mal, nunca llo tiven en conta. Quero pensar que era polo meu ben. Quero pensar que era polos tempos, polas circunstancias: as miserias, as calamidades. E sabemos que no ser humano a paciencia adoita a ser escasa.
Miña nai case era como Xesucristo, que multiplicaba os cachos de touciño e os pratos de caldo. Pan e touciño, pan e touciño a todas as horas e, por riba, un prato de caldo. O leite vendíanse, os ovos vendíanse, os xamóns vendíanse, os marráns vendíanse. Todo o que tivese prezo, vendíase. E apenas se compraba nada. Non había con que. Por moito que se vendese, as miserias e as calamidades eran enormes. Así que non quedaba outra: pan e touciño. O touciño cheo de lardo. A febra quitábaselle para os chourizos, que se gardaban e se comían tan só en ocasións moi especiais e, iso si, para mandarlles a algúns parentes que estaban fóra.
Nacín na copa dun carballo porque miña nai era lixeira e voaba. Porque tampouco tiña moito onde facer cama, onde parir. Eu, agora, tamén voo sempre con ela. Os dous somos lixeiros.
