Tarde perdida
Se cruzo a pasarela das Mestras sei que é para perder a tarde. Cruzo a pasarela. Tarde perdida. Porque nas Mestras góstame estomballarme ó sol, quedar quietiño, pensar e, mesmo, dar algunha que outra cabezada. Escoitar o ruxerruxe das augas do Arnoia, o piar dos paxaros, principalmente o arrolo das rulas, sentir unha pequena brisa ou airexa sobre a pel e escoitar as badaladas das campás da igrexa de Baños de Molgas son deses momentos, deses ruídos que incluso se deitan, se mesturan co propio silencio.
Mentres non pecho os ollos, examino, percorro e analizo cada carballo que está á miña beira. En cada un recorro as súas gallas e en cada galla busco algo que se mova. Ás veces nin tan sequera se moven as follas. Outras hai como un peiteo de guitarra cando dúas pólas se fretan, se refregan.
O silencio empreña cun ambiente calmo e a calma é a raíña da miña nugalla. A calquera lle entra a galbana ou preguiza na postura en que me atopo: en posición supina, cun leve sorriso nos beizos e, agora si, cos ollos pechos. Pensando naquelas tardes nas que a algarabía dos rapaces se impuña sobre o son, sobre o renxer dos eixes dos carros, nas que a canícula nos facía buscar a sombra deses tres vellos e recios carballos.
Souben que quedei durmido porque soñei. Soñei con aventuras que non tiñan nin xeito, nin orde, nin control. Soñei con persoas que se mesturaban nun ir e vir dos tempos e con animais que me acompañaron por unha ducia de eidos. O chiar dun gaio espertoume e optei por abandonar As Mestras. Crucei de novo a pasarela e marchei para a casa.
Asalariado de Trump
De que me vale esbardallar contra Donald Trump se acabo por ser un asalariado seu máis? Acaba de contratarme para que mate marcianos e todo extraterrestre que se me poña por diante. Ó contratarme díxome polo baixiño que na Terra xa non lle quedaban obxectivos que bombardear. Dubidei moito en aceptar tal envite... pola xenreira que lle teño e polo feito de matar por matar.
Por que acabei aceptando? O reto de saír ó espazo era enorme. Sempre foi unha das miñas debilidades. Perderme por esa inmensidade cósmica foi algo co que sempre soñei. Agora confío en que, para evitar o de matar por matar, non asome ningún extraterrestre diante miña. Non quixera matar a ninguén, nin de aquí nin do infinito e máis alá. E moito menos marcianos. Que carallo, ante a inmensidade do universo, pódese dicir que os habitantes de Marte son veciños. Sempre tiven en moi bo concepto as veciñanzas... terrestres e cósmicas.
Como xa non hai volta atrás (un contrato é un contrato e a miña palabra vale moito máis que Trump e que todos os contratos xuntos), non perdín tempo con elucubracións: marchei ó faiado a descolgar o traxe de astronauta que, o pobre, tiña tanta voaxa, tal poeira encima que case nin o recoñezo. Para non perder tempo indo a Cabo Cañaveral, marchei ó Outeiro do Corno para, desde a pista das avionetas da Chaira de Vide, despegar con destino a Marte e a onde cadrase. Na viaxe terei tempo de abondo para rezar (á miña maneira) que non aparezan nin marcianos nin ningunha clase máis de extraterrestres. E que Donald Trump se quede coas ganas. Xa lle chegou ben o que bombardeou.
