Empurrando un carro de toxos
Empurrar un carro de toxos non é complicado. As rodas rodan ben e o movemento sostense por si mesmo. O complicado ou case imposible é empurralo costa arriba. Puxen o case porque para un servidor, en principio, non hai nada imposible. Estou a empurrar nun bo carro de toxos. Saín a meu pai, que, por non facer dúas viaxes, cargaba no carro que daba xenio velo. Claro que, despois, as vacas non sei que pensamentos (se pensan) terían para meu pai.
Digo que como saín a meu pai, eu tamén lle ataquei de carallo ó carro: metinlle máis de 120 gavelas, que son moitas gavelas. Estou a notalo: cústame que o carro avance só que sexa uns centímetros. Porén, sigo empuxando. Tenso os músculos que non teño, pero si incho as veas de tal forma que temo que estoupen. Xemo como se xeme, gozosamente, facendo outras cousas que aquí non procede dicir. Berro porque din que berrando se fai máis forza. Eu penso que é ó revés, que se perde a forza pola boca. Agora ben, para que non digan, berro.
Ó non ter músculos tamén teño medo a esmendrellar algún que outro óso. Súo (aínda que non son de suar) a cachón. Rincho os dentes. Póñome roxo. Sigo cos pés firmes e inclinado cara a adiante. Mesmo me poño de xeonllos unha vez; algo que me fai lembrar á Turina, unha vaca que, ó subir pola Porfía, tamén se puña ás veces de xeonllos para que o carro, xa en por si traseiro, non se empinase.
Levo media hora empurrando e non avancei nin un puto centímetro. É máis, en calquera momento perderei as forzas e o carro arrastrarame costa abaixo. Por vergonza, sigo co intento.
